Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΥΣΤΗΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το μυστήριο του βράχου Waffle

Το μυστήριο του γιγαντιαίου βράχου Waffle

Ένας γιγαντιαίος βράχος στη δυτική όχθη της λίμνης Jennings Randolph συνεχίζει να συγχύζει τους ερευνητές και του επισκέπτες.
Η αινιγματική δικτυωτή διαμόρφωση που αποτυπώνεται στην πλευρά του βράχου, πρόκειται για μια απλή γεωλογική παραξενιά ή είναι το υπόλειμμα μιας αρχαίας τεχνολογίας, το πρόβλημα είναι ότι η πέτρα χρονολογείται πριν 250.000.000 χρόνια.
Είναι από τα μεγαλύτερα αινίγματα της Αμερικής, και υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους η Waffle Ρock θεωρείται ένα μυστήριο. Το κουβάρι των γεωμετρικών σχημάτων είναι τόσο καλά και άριστα δομημένα, ώστε είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι αυτό είναι ένα φυσικό φαινόμενο.

Αν όμως δεν πρόκειται για φυσική δομή, αυτό θα σήμαινε ότι η καταγωγή της αποδίδεται σε έναν αρχαίο πολιτισμό, που είχε στην κατοχή του μια άγνωστη προηγμένη τεχνολογία.
Μάλιστα μερικοί πιστεύουν ότι ο βράχος δείχνει σαφέστατα, δείχνει σημάδια που προκαλούνται από την έντονη ακτινοβολία που απέμεινε από την ανασκαφή ενός διαστημικού σκάφους, που προσγειώθηκε στη γη αιώνες πριν, ή ίσως πιο πρόσφατα.Το γεγονός είναι ότι μέχρι να υπάρξει μια οριστική απάντηση, ο καθένας μπορεί να φανταστεί ότι θέλει.
Ο βράχος Waffle βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις Δυτικές όχθες της λίμνης Jennings Randolph,που βρίσκεται στην πλατεία όπου ο πρόσβαση είναι προς το παρατηρητήριο της λίμνης.
Η λίμνη Jennings Randolph είναι μια δεξαμενή που ολοκληρώθηκε το 1981 από το Army Corps of Engineers, ως αποθεματικό νερού έκτακτης ανάγκης για την πόλη της Ουάσιγκτον, την πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Όπως γράφει η Saturday Evening Post, η ανακάλυψη του βράχου έγινε το 1984,που ονομάστηκε ``ξύλινη γλώσσα``λόγω του κλιμακωτού γεωμετρικού μοτίβου,που μοιάζει με τα σημάδια που αφήνει το πλέγμα που χρησιμοποιείται για να μαγειρέψουν τις διάσημες βάφλες.
Η επιστημονική κοινότητα πιστεύει ότι ο βράχος είναι ένας φυσιολογικός σχηματισμός..Παραδέχονται όμως ότι αυτοί οι σχηματισμοί είναι αρκετοί σπάνιοι. Η μόνη άλλη γνωστή παρόμοια πέτρα βρίσκεται στην Ανατολική πλευρά του Τea Creek Mountain στην Pocahontas County στη Δυτική Βιρτζίνια.
Πολλοί πιστεύουν ότι θα μπορούσε είναι σημάδι που άφησε πίσω του ένα διαστημόπλοιο που επισκέφθηκε τη γη πριν από εκατομμύρια χρόνια. Εναλλακτικοί ιστορικοί θεωρούν ότι είναι απομεινάρια ενός αγνώστου πολιτισμού που ζούσε στον πλανήτη μας, κατά την αρχαιότητα και είχαν στην κατοχή τους εξελιγμένη τεχνολογία, αδιανόητη για εμάς.

Πηγή

Η οικοδόμηση των πυραμίδων:

Η οικοδόμηση των πυραμίδων: Ένα από τα μεγάλα μυστήρια του ανθρώπινου πολιτισμού ίσως βρήκε απάντηση

Ένα από τα μεγάλα μυστήρια του ανθρώπινου πολιτισμού ίσως βρήκε απάντηση.
Πώς μετέφεραν οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι τις τεράστιες πέτρες, με τις οποίες έφτιαξαν τις Πυραμίδες;
Η οικοδόμηση μιας πυραμίδας δεν είναι εύκολη υπόθεση - ειδικά όταν πρόκειται να μεταφερθούν βαριές πέτρες στην καυτή έρημο.
Φυσικοί από το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ ισχυρίζονται ότι ανακάλυψαν το τρόπο που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι μετέφεραν τις γιγάντιες πέτρες στην άμμο.
Το μυστικό κρύβεται στο νερό. Αναλύοντας μια τοιχογραφία που ανακαλύφθηκε στον αρχαίο τάφο του Djehutihotep απεικονίζονται 172 άνδρες άνδρες που μεταφέρουν τεράστιο άγαλμα χρησιμοποιώντας έλκηθρο με σκοινιά.
Βλέποντας πιο προσεκτικά, ξεχωρίζει και ένα άτομο που στέκεται στο μπροστινό μέρος του έλκηθρου και ρίχνει νερό πάνω στην άμμο.
Σύμφωνα με τον Daniel Bonn καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ: "Οι Αιγυπτιολόγοι θεωρούσαν ότι ήταν μια καθαρά τελετουργική πράξη, ωστόσο φαίνεται πώς είναι κάτι παραπάνω από αυτό."

Όταν οι ερευνητές έσυραν τα έλκηθρα σε στεγνή άμμο, παρατήρησαν ότι δημιουργούνταν αμμόλοφοι μπροστά από το έλκηθρο καθώς αυτό σερνόταν, και τελικά απαιτούσε περισσότερη δύναμη για να μετακινηθεί.
Βρέχοντας όμως την άμμο, τα έλκηθρα μπόρεσαν να γλιστρήσουν πιο εύκολα σε όλη την επιφάνεια.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα σταγονίδια του νερού δημιουργούν γέφυρες μεταξύ των κόκκων της άμμου, που τους βοηθά να μείνουν ενωμένοι, εξηγούν οι επιστήμονες .
Είναι επίσης ο ίδιος λόγος που χρησιμοποιούμε υγρή άμμο για να χτίσουμε κάστρα στην παραλία.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Άθικτη ρωμαϊκή σαρκοφάγος

Άθικτη ρωμαϊκή σαρκοφάγος ανασύρθηκε από τη θάλασσα στην Αττάλεια

O εκπαιδευτής καταδύσεων Hakan Gulec ήρθε αντιμέτωπος με κάτι ασυνήθιστο για εκείνον σε σχέση με τα ψάρια και τα σκουπίδια που συναντά συχνά στις καταδύσεις του.
Κατά τη διάρκεια πρόσφατης κατάδυσης του στο βυθό της θάλασσας, κοντά στην Antalya, ανοικτά των ακτών της νότιας Τουρκίας, ένα αντικείμενο που προεξείχε από την άμμο στον πυθμένα της θάλασσας τράβηξε την προσοχή του, προκαλώντας τον να το αποσπάσει.
Στην προσπάθειά του αυτή είδε σκαλισμένες μορφές και αποφάσισε να φωτογραφίσει το μυστήριο εύρημα.
Παρέδωσε τις φωτογραφίες στο μουσείο της Alanya, όπου μετά από την εξέτασή τους, αποφασίστηκε να πραγματοποιήσουν επιχείρηση ανέλκυσης.
Ο διευθυντής του Ενάλιου Αρχαιολογικού Μουσείου της Αλικαρνασσού, Yaşar Yıldız και ομάδα αρχαιολόγων καθάριζαν για έξι συνεχόμενες ώρες την σαρκοφάγο από άμμο και άλλα υλικά, την οποία και ανέσυραν με τη βοήθεια γερανού. Στην συνέχεια, η σαρκοφάγος μεταφέρθηκε στο μουσείο της Alanya.
Τα στελέχη του μουσείου αιφνιδιάστηκαν από την ανακάλυψη: μια εντυπωσιακή, καλοδιατηρημένη σαρκοφάγος διακοσμημένη με κεφάλια Μέδουσας, με ερωτιδείς που κρατούν στεφάνια και γυναίκες, τοποθετημένες στις γωνίες, να χορεύουν. Εκτιμάται ότι πρόκειται για έργο του 2ου ή 3ου μ.Χ.
«Το μουσείο της Alanya απέκτησε ένα νέο έργο τέχνης», δήλωσε ο διευθυντής του Yasar Yildiz. «Οι μορφές της σαρκοφάγου δείχνουν ότι χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο».
Αλλά πού προέρχεται; Ίσως αποτελεί έργο της περίφημης σχολής γλυπτικής στην Αφροδισιάδα (βρίσκεται σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το σημείο), η οποία παρήγαγε έργα γλυπτικής για την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
defencenet.gr

Η μυστήρια εξαφάνιση του Boeing 777

Η μυστήρια εξαφάνιση του Boeing 777 και άλλων έξι στην ίδια περιοχή

Διαστάσεις… ανεξήγητου δίνει στην εξαφάνιση του Boeing 777 το γεγονός ότι στο παρελθόν, έξι ακόμα αεροσκάφη χάθηκαν στην ίδια περίπου περιοχή, χωρίς να αφήσουν πίσω τους ίχνη.

Σύμφωνα με το ASN (Aviation Safety Network), από τα 83 αεροπλάνα που έχουν εξαφανιστεί από το 1948 μέχρι και σήμερα, τα έξι χάθηκαν στη συγκεκριμένη περιοχή.

1. Pan Malaysian Air Transport (1993)

Στις 31/01/1993, αεροσκάφος της Pan Malaysian με 3 άτομα πλήρωμα και 11 επιβάτες, εκτελούσε εσωτερική πτήση στην Ινδονησία. Χάθηκε ξαφνικά στη Βόρεια Σουμάτρα και έκτοτε κανείς δεν ξανάδε ζωντανούς τους επιβαίνοντες.

2. Upali Air flight N482U (1983)

Μία δεκαετία νωρίτερα και συγκεκριμένα στις 13 Φεβρουαρίου του 1983, η πτήση της Upali από την Κουάλα Λουμπούρ στο Κολόμπο της Σρι Λάνκα, εξαφανίστηκε 15 λεπτά μετά την απογείωση στα στενά της Μάλακα. Το τζετ μετέφερε τον πολυεκατομμυριούχο επιχειρηματία Ουπάλι Βιγιεβαρντέν. Λίγες ημέρες μετά την εξαφάνιση, οι διασώστες βρήκαν ένα «πακέτο επιβίωσης», αλλά τίποτε άλλο έκτοτε.

3. Garuda Indonesia Airlines (1961)

Ξανά Φεβρουάριος, του 1961 αυτή τη φορά. Η πτήση της Garuda Indonesia Airlines χάνεται στις νήσους Μαδούρα, στην Ινδονησία. Κανένα από τα 26 άτομα που επέβαιναν στο αεροσκάφος (21 επιβάτες και 5 μέλη πληρώματος) δεν έδωσε έκτοτε σημείο ζωής. Πιστεύεται ότι το αεροπλάνο συνετρίβη στη θάλασσα.

4. Swan 38 (1974)

Το αεροσκάφος αναγνώρισης καιρού, Swan 38, χάθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1974, κάπου στη θάλασσα της Νότιας Κίνας. Τα έξι μέλη του πληρώματος δεν βρέθηκαν ποτέ, παρά τις πολυήμερες έρευνες των σωστικών συνεργείων.

5. Lady Southern Cross (1935)

Το μονοπλάνο του Αυστραλού, Τσαρλς Κίνγκσφορντ Σμιθ, χάθηκε κάπου στα νησιά Ανταμάν, στις 8 Νοεμβρίου του 1935. Κανείς δεν έμαθε τις συνθηκες και τα αίτια του δυστυχήματος και πολύ περισσότερο τι απέγινε η Lady Southern Cross. Πιστεύεται όμως ότι συνετρίβη στη θάλασσα.

6. G-AAKA (1932)

Το μικρό αεροσκάφος των Βρετανών επιχειρηματιών GW Salt και FB Taylor χάθηκε τον Αύγουστο του 1932, κάπου στον κόλπο Μαρταμπάν, στη Μιανμάρ. Αν και λίγες ημέρες μετά την εξαφάνισή του, βρέθηκαν συντρίμμια στη θάλασσα, ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε επίσημα ότι αφορούσαν στο συγκεκριμένο αεροσκάφος.

Πηγή: mirror.co.uk

Όταν η Μεσόγειος ήταν νεκρή!

Πριν από έξι εκατομμύρια χρόνια, κατά τη Μειόκαινο Εποχή, η Μεσόγειος ήταν… νεκρά θάλασσα, καθώς μια σειρά από γεωλογικά γεγονότα, που διήρκεσε 600.000 χρόνια, έκλεισε το Στενό του Γιβραλτάρ και γέμισε τη λεκάνη της με αλάτι, που έφθανε το ενάμισι χιλιόμετρο σε ύψος. Κάθε ίχνος ζωής εξαφανίστηκε.
Το κλείσιμο του Στενού του Γιβραλτάρ είχε παγκόσμιες επιπτώσεις, αφού το νερό της Μεσογείου ανακατανεμήθηκε στους ωκεανούς του πλανήτη, ανεβάζοντας την παγκόσμια στάθμη κατά 10 μέτρα.
Η λεκάνη της Μεσογείου απέσυρε κάτω από τον πυθμένα της ένα σημαντικό ποσοστό του αλατιού των ωκεανών της Γης, μειώνοντας την αλμυρότητα και ανεβάζοντας το σημείο πήξης του νερού, συμβάλλοντας έτσι αργότερα στη δημιουργία των πάγων στους πόλους.
Ώσπου, ξαφνικά, ξεκίνησε μια αντίστροφη διαδικασία και μέσα σε 200 χρόνια νερό από τον Ατλαντικό πέρασε από το Στενό του Γιβραλτάρ και πλημμύρισε ξανά τη Μεσόγειο.
Πρώτος ανακάλυψε το συμβάν ο Τσαρλς Μάγερ-Εϊμάρ το 1867, παρατηρώντας απολιθώματα στη Μεσσήνη της Σικελίας. Από εκεί ονόμασε και το φαινόμενο αυτό, κρίση αλμυρότητας του Μεσσηνίου, κι έτσι είναι γνωστό στη γεωλογία. Οι παρατηρήσεις του επιβεβαιώθηκαν με βαθιές γεωτρήσεις που έκαναν οι επιστήμονες τη δεκαετία του 1970.
Οι ειδικοί κατανοούν, εν μέρει, τον μηχανισμό που οδήγησε στη μετατροπή της Μεσογείου σε μια τεράστια λεκάνη από αλάτι, όμως δεν γνωρίζουν πλήρως τις κλιματικές αλλαγές που τον έθεσαν σε κίνηση.
Γι' αυτό, μια ομάδα ευρωπαίων επιστημόνων διερευνά το φαινόμενο με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ρέιτσελ Φλέκερ, γεωλόγος στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ στην Αγγλία, μελέτησε μαζί με τους συνεργάτες της την εναπόθεση ιζημάτων σε σημεία της Μεσογείου για να μάθουν πώς ακριβώς ξεκίνησε η κρίση αλμυρότητας.
Στις διάφορες επιστρώσεις υπάρχουν σημάδια που μαρτυρούν κλιματικές μεταβολές και τις επιπτώσεις στους ζωντανούς οργανισμούς της θάλασσας. Οι εναλλαγές αυτές επηρεάζονται από την κίνηση της Γης γύρω από τον άξονά της, η οποία καθορίζει πόσο ηλιακό φως πέφτει σε κάθε ημισφαίριο.
Η ομάδα χρησιμοποίησε προσομοιώσεις κλίματος για να μάθει το ύψος των βροχοπτώσεων, την εξάτμιση και τη ροή των υδάτων από και προς τη λεκάνη της Μεσογείου σε ένα διάστημα 22.000 χρόνων, την περίοδο που ξεκίνησε η κρίση αλμυρότητας. Αυτά τα στοιχεία τα συνέδεσαν με τα δεδομένα που συνέλεξαν από τα ιζήματα.
Τότε, αρχαία ποτάμια στη Βόρεια Αφρική γέμισαν τη θάλασσα με τεράστιες ποσότητες γλυκού νερού αφήνοντας ίχνη έντονης βιολογικής δραστηριότητας στα απολιθώματα.
Ακραία καιρικά φαινόμενα
Σύμφωνα με τις προσομοιώσεις, οι επιστήμονες είδαν ότι οι εναποθέσεις γλυκού νερού σημειώθηκαν όταν το βόρειο ημισφαίριο είχε πολύ ψυχρούς χειμώνες και πολύ θερμά καλοκαίρια.
tanea.gr

Το Μυστήριο Των Συμπτώσεων

Πολλοί άνθρωποι γοητεύτηκαν και γοητεύονται από τις συμπτώσεις...
Μια βόλτα στο Διαδίκτυο θα σας εκπλήξει: Πληκτρολογώντας τη λέξη «coincidences» θα εμφανιστούν εκατοντάδες sites γι’ αυτό το θέμα. Όλοι τους όμως είναι ανώνυμοι, άρα μη-αξιόπιστοι για το επιστημονικό κατεστημένο.
Οι μόνοι «σοβαροί» επιστήμονες που ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό είναι ο βιολόγος Πάουλ Κάμερερ και ο ψυχολόγος Καρλ Γιουνγκ, αλλά δυστυχώς κι αυτοί, όπως θα δούμε, με έναν μάλλον επιφανειακό κι ελλιπή τρόπο.
Ο Άρθουρ Κέσλερ, στο έργο του με τον ελκυστικό τίτλο Οι Ρίζες της Σύμπτωσης, απλά αναφέρει τις θεωρίες των δύο προηγουμένων και ανάγει τις συμπτώσεις στον χώρο της Παραψυχολογίας, προτρέποντας τους επιστήμονες να την πάρουν στα σοβαρά.
Ο πιο ενδιαφέρον τρόπος ανάλυσης του τυχαίου και των συμπτώσεων επιχειρήθηκε από έναν Έλληνα, τον Χρήστο Μαρκόπουλο, στο άκρως ενδιαφέρον βιβλίο του “Η Κυριαρχία των Πρώτων”.
Πριν όμως επιχειρήσουμε οποιαδήποτε εξήγηση των συμπτώσεων, πρέπει να κάνουμε μια στοιχειώδη τυπολογία τους.
Απλές συμπτώσεις
Πρόκειται για συμπτώσεις πρώτου επιπέδου που δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο νόημα (όπως η απίστευτη σειρά των δεκαοκτώ συμπτώσεων στις ζωές των Λίνκολν-Κένεντι), εκτός ίσως από εκείνο του να τραβήξουν την προσοχή του υποψιασμένου ατόμου, έτσι ώστε να περάσει στα επόμενα και σοβαρότερα επίπεδα.
Πρόκειται για τις συμπτώσεις που υπακούουν στον Νόμο των Σειρών τού Κάμερερ, δηλαδή για μια χωρική και χρονική ομαδοποίηση ομοειδών φαινομένων και συμβάντων.
Π.χ. Μια γυναίκα βγαίνει από το σπίτι της φορώντας ένα συγκεκριμένο φόρεμα και το πρώτο άτομο που συναντάει είναι μια άλλη γυναίκα ντυμένη με το ίδιο ακριβώς φόρεμα. Κάποιος που είναι σε διακοπές αναρωτιέται τι να κάνει η γάτα του, που την άφησε στη φύλαξη κάποιου γείτονα, κι εκείνη τη στιγμή βλέπει να διασχίζει τον δρόμο μια γάτα ολόιδια με τη δική του, κλπ.
Προφητικές συμπτώσεις
Τέτοιες είναι όλες εκείνες που προβλέπουν την εμφάνιση ενός γεγονότος, μόνο που τον προφητικό χαρακτήρα τους τον αντιλαμβανόμαστε ύστερα από την εκδήλωση του συμβάντος (π.χ. το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου στις Η.Π.Α. και τα σχετικά εξώφυλλα των δίσκων που επρόκειτο να κυκλοφορήσουν εκείνες τις μέρες, καθώς και το σχετικό videogame, η περιγραφή της ναυπήγησης και του ναυαγίου του Τιτανικού στο μυθιστόρημα του Ρόμπερτσον που γράφτηκε μερικά χρόνια πριν από την καθέλκυσή του, ο τρόπος θανάτου των συγγραφέων Έντεν φον Χόρβατ και Ίνγκεμπορ Μπάχμαν, κλπ).
Ατομικά καθοριστικές συμπτώσεις
Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι συμπτώσεις που είναι καθοριστικές για την πορεία της ζωής ενός ατόμου: Η μεταστροφή τού Γουίλλυ Ρονίς από επίδοξο μουσικό σε μεγάλο φωτογράφο, του Αρτούρο Τοσκανίνι από απλό βιολοντσελίστα σε μέγιστο διευθυντή ορχήστρας, του Γιώργου Μοσχίδη από επίδοξο γεωπόνο σε πετυχημένο ηθοποιό, ο θάνατος του συγγραφέα Αλμπέρ Καμύ, κ.ά.
Ιστορικά καθοριστικές συμπτώσεις
Πρόκειται για συμπτώσεις που ξεπερνούν το ατομικό επίπεδο και αποκτούν μια συλλογική και ιστορική σημασία. Τέτοιες είναι οι μυστηριώδεις καταιγίδες που έκριναν την έκβαση της μάχης τού Βατερλό και τη διπλή απόπειρα απόβασης των Μογγόλων στην Ιαπωνία, το αποτυχημένο πραξικόπημα του Βενιζέλου, η σωτηρία του Χίτλερ από τις αμέτρητες απόπειρες δολοφονίας εναντίον του, κλπ.
Τώρα που κάναμε την απαραίτητη τυπολογία των συμπτώσεων, ας περάσουμε στις διάφορες θεωρίες που επιχειρούν την εξήγησή τους, εκείνες του Κάμερερ, του Γιουνγκ, και του Μαρκόπουλου.
Ο Πάουλ Κάμερερ από τα είκοσι μέχρι τα σαράντα του χρόνια κρατούσε ανελλιπώς ένα ημερολόγιο συμπτώσεων, τις οποίες ανέλυσε στη συνέχεια στο βιβλίο του Ο Νόμος των Σειρών. Στο πρώτο μέρος του βιβλίου του ο Κάμερερ επιδίδεται σε μια διεξοδική τυπολογία των συμπτώσεων ανάλογα με την τάξη τους (τον αριθμό των διαδοχικών τους επαναλήψεων), την ισχύ τους (τον αριθμό των παράλληλων συμπτώσεων) και τις παραμέτρους τους (τον αριθμό των κοινών τους χαρακτηριστικών), αποδεικνύοντας ότι όλες οι συμπτώσεις υπακούουν σε έναν νόμο επαναλαμβανόμενων σειρών.
Στο δεύτερο και θεωρητικό μέρος του βιβλίου του ο Κάμερερ αναπτύσσει τη βασική του ιδέα, ότι δηλαδή παράλληλα με τον νόμο της αιτιότητας υπάρχει στον κόσμο και μια αρχή μη-αιτιότητας, που τείνει προς μια ενότητα η οποία έχει την τάση να ομαδοποιεί ομοειδή φαινόμενα και γεγονότα: Στον μεν χώρο δημιουργεί παράλληλα φαινόμενα που συνδέονται μεταξύ τους με μια συγγένεια, στον δε χρόνο παρόμοια συνδεδεμένες σειρές.
Στο τέλος του βιβλίου του ο Κάμερερ εκφράζει την πεποίθηση ότι ο Νόμος των Σειρών είναι πανταχού παρών στη Ζωή, στη Φύση και στον Κόσμο, ότι είναι ο ομφάλιος λώρος που συνδέει τη Σκέψη, το Συναίσθημα, την Τέχνη, και την Επιστήμη με τη μήτρα του Σύμπαντος που το γέννησε.
Ο Καρλ Γιουνγκ ασχολήθηκε με την παραψυχολογία και τον πνευματισμό από νεαρή ηλικία, και ήταν ανοιχτός στη διερεύνηση κάθε είδους «παραδοξοτήτων». Όπως είπε χαρακτηριστικά και ο ίδιος:«Αρνήθηκα να διαπράξω την ανοησία του συρμού και να αντιμετωπίσω όλα όσα δεν μπορούσα να εξηγήσω σαν μια απάτη».
Ήταν επομένως φυσιολογικό να ασχοληθεί και με το θέμα των συμπτώσεων. Το βιβλίο που έγραψε (σε συνεργασία με τον φυσικό Βόλφγκανγκ Πάουλι) ονομάζεται Συγχρονικότητα: μια Αρχή μη-Αιτιακής Σύνδεσης.
Η συγχρονικότητα, σύμφωνα με τον Γιουνγκ, «είναι το ταυτόχρονο συμβάν δύο φαινομένων που δεν συνδέονται αιτιοκρατικά αλλά εννοιολογικά, ή μια σύμπτωση μέσα στον χρόνο δύο ή και περισσοτέρων μη-αιτιακά συνδεόμενων περιστατικών που έχουν ένα ίδιο ή παρόμοιο νόημα, ισόβαθμο, σαν ερμηνευτική αρχή, με την αιτιότητα».
Στο ερμηνευτικό όμως επίπεδο ο Γιουνγκ, σαν ψυχολόγος που ήταν, προσπάθησε να εξηγήσει όλα τα φαινόμενα που δεν μπορούν να στηριχτούν στη φυσική αιτιότητα (και κατ’ επέκταση και τις συμπτώσεις) σαν εκδηλώσεις των εννοιών που ο ίδιος εισήγαγε στην Ψυχολογία, δηλαδή του «συλλογικού ασυνείδητου» και των «αρχετύπων».
Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ισχυριστεί ότι τα αρχέτυπα είναι ψυχο-φυσικές οντότητες (ψυχοειδή) που η διαψυχική τους πραγματικότητα μπορεί να προκαλέσει διάφορα ανεξήγητα φαινόμενα.
Η θεωρία τού Γιουνγκ, σύμφωνα με τον Άρθουρ Κέσλερ, «είναι ομιχλώδης, ασαφής, και μάλλον αφελής» – και θα συμφωνήσω μαζί του. Δεν εξηγεί πώς και κυρίως γιατί το συλλογικό ασυνείδητο και τα αρχέτυπα προκαλούν τις συμπτώσεις. Εκείνη του Κάμερερ, αν και πιο πειστική και τεκμηριωμένη, πέφτει, κατά τη γνώμη μου, σε ένα βασικό σφάλμα: Αναφέρεται στις επιφανειακές, στις μη-αιτιακές συμπτώσεις.
Σίγουρα υπάρχουν και τέτοιες. Τι γίνεται όμως με εκείνες που αλλάζουν τον ρου της Ιστορίας (μάχη του Βατερλό, αποτυχημένη απόπειρα απόβασης των Μογγόλων στην Ιαπωνία, αποτυχημένο πραξικόπημα του Βενιζέλου, αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας κατά του Χίτλερ, κλπ) ή είναι καθοριστικές για τη ζωή ενός ανθρώπου (βλέπε τα πολυάριθμα παραδείγματα που αναφέρω στο σχετικό κομμάτι);
Αυτές είναι όχι μόνο αιτιοκρατικές αλλά και άκρως νομοτελειακές, μόνο που αγνοούμε τις αιτίες και τον απώτερο σκοπό τους. Όμως η άγνοια της αιτίας κάποιου συμβάντος αποκλείει και την ύπαρξή του; Σίγουρα όχι.
Και ας περάσουμε στην πιο ενδιαφέρουσα απόπειρα εξήγησης του τυχαίου και των συμπτώσεων, εκείνης του Χρήστου Μαρκόπουλου. (Για όσους δεν τον γνωρίζουν, πρόκειται για έναν πανεπιστήμονα με σπουδές Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας, Χημείας, Πυρηνικής Χημείας, με διδακτική θητεία στο Πολυτεχνείο, με ερευνητικό έργο σε ξένα Πανεπιστήμια και στον Δημόκριτο, κλπ, κλπ. Τα αναφέρω όλα αυτά για να μην υποθέσουν κάποιοι ότι πρόκειται για έναν ακόμη «αλαφροΐσκιωτο»!)
Ο Μαρκόπουλος ξεκινάει την έρευνά του με τις διάφορες όψεις του Νόμου των Πιθανοτήτων και με τα αποτελέσματα πειραμάτων σχετικών με το τυχαίο ή μη κάποιων πραγμάτων, που έγιναν από μαθηματικούς. Στη συνέχεια επεκτείνει τα αποτελέσματα στους χώρους της Χημείας, της Βιολογίας, και της ανθρώπινης κοινωνίας με άκρως ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις. Ας συνοψίσουμε τη θεωρία του, ξεκινώντας από τα πειράματα τύχης που πραγματοποιήθηκαν από ειδικούς.
Θα ξεκινήσουμε από ένα απλό καθημερινό παράδειγμα, εκείνο της κλήρωσης των λαχείων. Συχνά, ακούμε τους λαχειοπώλες να διαφημίζουν τον λήγοντα αριθμό κάποιου λαχείου τους (το γνωστό αμορτί), ο οποίος συνήθως είναι ένας αριθμός που έχει καιρό να βγει. Η κοινή λογική λέει ότι ένας αριθμός που έχει καιρό να εμφανιστεί έχει περισσότερες πιθανότητες να βγει από έναν που έχει ήδη κληρωθεί.
Και όμως, τα σχετικά πειράματα απέδειξαν ακριβώς το αντίθετο! Έστω ότι στις τέσσερις τελευταίες κληρώσεις εμφανίστηκαν οι λήγοντες 2, 5, 7, 1. Στις επόμενες κληρώσεις αυτοί οι τέσσερις αριθμοί έχουν 70% πιθανότητες να ξαναβγούν, ενώ οι 3, 4, 6, 8, 9, 0, (που δεν βγήκαν) έχουν 30% πιθανότητες να εμφανιστούν!
Για τους δύσπιστους υπάρχει και ένα πείραμα που μπορεί να κάνει ο καθένας, το γνωστό κορώνα-γράμματα. Κι εδώ έχει διαπιστωθεί ότι εκείνος που θα κερδίσει την πρώτη ρίψη έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να κερδίσει στο σύνολο του παιχνιδιού από εκείνον που έχασε (εφ’ όσον φυσικά συνεχίσουν να παίζουν και οι δύο παίκτες υπέρ της ίδιας πλευράς)! Από όλα αυτά τα στοιχεία ο Μαρκόπουλος καταλήγει στους μυστηριώδεις νόμους της «κυριαρχίας των πρώτων»:

· Σε κάθε πεπερασμένο πλήθος ισοπίθανων γεγονότων έχουμε ανισότητα των εμφανιζόμενων συχνοτήτων. Κάποια από αυτά εμφανίζονται συχνότερα από κάποια άλλα.
· Σε κάθε τέτοιο σύνολο γεγονότων διαμορφώνεται μια κυριαρχία των πρώτων. Τα γεγονότα δηλαδή που εμφανίζονται πρώτα έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανιστούν ξανά από εκείνα που δεν εμφανίστηκαν καθόλου.
· Ενώ οι πρώτες εμφανίσεις υπακούουν (τουλάχιστον θεωρητικά) στο τυχαίο, οι μετέπειτα εμφανίσεις μοιάζουν να διέπονται από μια μυστηριώδη αιτιοκρατία που καθορίζει την επαναληψιμότητά τους (εξαναγκασμένη τυχαιότητα).

Στη συνέχεια, ο Μαρκόπουλος εφαρμόζει τα αποτελέσματα της έρευνάς του και σε άλλους τομείς και φτάνει στα ίδια συγκλονιστικά αποτελέσματα. Στη Βιοχημεία διαπιστώνει ότι τα αμινοξέα εκείνα που θα εμφανιστούν πρώτα στη σύνθεση μιας πρωτεΐνης έχουν περισσότερες πιθανότητες να ξαναεμφανιστούν και στη σύνθεση άλλων πρωτεϊνών, οι άνθρωποι που πετυχαίνουν πρώτοι σε κάποιον τομέα έχουν περισσότερες πιθανότητες να συνεχίσουν να είναι πρώτοι, κλπ.
Όλα τα παραπάνω έχουν διαπιστωθεί πειραματικά και εμπειρικά και είναι όντως απίστευτα. Υπάρχουν όμως, κατά την άποψή μου, ένα τελευταίο βασικό ερώτημα και μια ένσταση που μας εμποδίζουν να πούμε ότι ανακαλύψαμε οριστικά τον τρόπο λειτουργίας των διαφόρων παράδοξων φαινομένων της ζωής.
Η ένσταση αφορά την εφαρμογή των συμπερασμάτων του Μαρκόπουλου στον κόσμο των ανθρώπων, όπου ο νόμος της κυριαρχίας των πρώτων φαίνεται να αποτελεί εξαίρεση. Ας πάρουμε για παράδειγμα αυτό που συμβαίνει σήμερα στον χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Νεαροί τραγουδιστές και τραγουδίστριες, που μοιάζουν να ξεπηδούν από το πουθενά, επισκιάζουν ξαφνικά συναδέλφους τους που κοπίασαν επί σειρά ετών για να καθιερωθούν.
Αν ψάξουμε, ανάλογα παραδείγματα θα βρούμε και στον χώρο της λογοτεχνίας, της οικονομίας, κλπ. Όσο για το βασικό ερώτημα, είναι το εξής:
Πόσο τυχαίες είναι οι αρχικές εμφανίσεις που καθορίζουν τη μετέπειτα επαναληψιμότητα και την κυριαρχία των πρώτων γεγονότων; Αν είναι όντως τυχαίες, τότε ζούμε σε αυτό που ο Μαρκόπουλος ονομάζει «εξαναγκασμένη τυχαιότητα», δηλαδή σε έναν παράξενο συνδυασμό τυχαίου και αναγκαιότητας. Αν δεν είναι τυχαίες, τότε ζούμε σε έναν κόσμο καθαρά ντετερμινιστικό.
Επειδή το βασικό αυτό ερώτημα δεν απαντήθηκε, ούτε είναι δυνατόν να απαντηθεί, το θέμα παραμένει (δυστυχώς) ανοιχτό: Πόσο «τυχαίο» είναι το τυχαίο;
Τη σημασία των συμπτώσεων την τοποθετώ δίπλα στα ιστορικά παράδοξα, και το μυστήριο των «χαρισματικών ηγετών», το οποίο εντάσσει όλα αυτά τα ανεξήγητα φαινόμενα, στη φοβερή εκείνη δύναμη για την οποία οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τόσες λέξεις: Μοίρα, Πεπρωμένο, Ειμαρμένη ή Τρομερή Ανάγκη…

ΠΗΓΗ

Μεταμψύχωση ή Ανάσταση

«...ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον...».
«...και εγώ αναστήσω αυτόν τη εσχάτη ημέρα...».
|«...Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή...»
Κύριος Ιησούς Χριστός

Εκ του βιβλίου Οι Γκουρού ο νέος και ο Γέροντας Παΐσιος

Τη θεωρία της μετεμψύχωσης την πίστευαν πολλοί αρχαίοι λαοί. Με την επικράτηση της Χριστιανικής Αλήθειας αυτή η πλάνη μαζί με το υπόλοιπο οικοδόμημα της ειδωλολατρείας έπαυσε να ταλαιπωρεί τις ζωές των ανθρώπων. Κάποιοι προσπαθούν να την «περάσουν» και στους σημερινούς ανθρώπους της Δύσης.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ο κόσμος είναι ένα σχολείο από το οποίο μια ψυχή θα περάσει χιλιάδες φορές. Μετά από το θάνατό της, θα ξαναγεννηθεί σε άλλο σώμα, είτε ανδρικό είτε γυναικείο, είτε ακόμα σε κάποιο σώμα ζώου η ακόμα και φυτού.

Οι συνθήκες της καινούργιας γένεσης εξαρτώνται από τις πράξεις της προηγούμενης ζωής. Έτσι αν κάποιος έζησε με άσχημο τρόπο, όταν θα ξαναγεννηθεί θα είναι φτωχός η και ζώο ακόμα.

Αποκρύπτουν όμως από τους οπαδούς τους ότι, σύμφωνα με το αρχαίο βιβλίο τους «Οι νόμοι του Μανού» που μετατρέπει τη διδασκαλία των Βεδών σε κοινωνικούς νόμους, είναι πιθανότερο να μετενσαρκωθεί κανείς σε ζώο η δαιμονικό ον παρά σε άνθρωπο. Σ' αυτό το βιβλίο αναφέρεται η εξής παραβολική ιστορία: Μία χελώνα ζει στα βάθη της θάλασσας και βγάζει το κεφάλι της έξω στην επιφάνεια κάθε εκατό χρόνια. Ένα δαχτυλίδι πλέει στην επιφάνεια των νερών. Όσο πιθανό είναι να περάσει το κεφάλι της χελώνας μέσα από το δαχτυλίδι, άλλο τόσο είναι πιθανό και να ενσαρκωθεί ένα ον μετά τον θάνατό του σε ανθρώπινο σώμα.

Πρόκειται λοιπόν για μια άποψη για «γεγονότα» μετά και πέρα από το φυσικό κόσμο, έξω από τα όρια που μπορεί να ελέγξει με το λογικό του ο άνθρωπος. Είναι λοιπόν μία μεταφυσική πίστη.

Κι' όμως, σ' αυτή την πίστη, αναφέρονται όλα τα επί μέρους κινήματα της «Νέας Εποχής» (New Age) που θέλουν ταυτόχρονα να παρουσιάζονται και ως επιστήμες. Η «επιστήμη» της Γιόγκα, σου λένε!...Και όχι μόνο αυτό, αλλά αν τους βολέψει θα πουν ότι «...και οι χριστιανοί σαν και μας πιστεύουν...η ξέρεις ο Χριστός ήταν ένας μεγάλος γιόγκι...η δεν έχουμε διαφορές ... η απλά οι Χριστιανοί βρίσκονται σε ένα χαμηλότερο επίπεδο...» και άλλα τέτοια ευτράπελα. Σπέρνουν τη σύγχυση, ψαρεύουν σε θολά νερά, μιλούν γενικά, αφηρημένα, πλην ...γοητευτικά, εξωτικά. Σερβίρουν όμορφα παραμύθια... Ποιος μπορεί να τους ελέγξει; Πόσοι γνωρίζουν το Ευαγγέλιο, για να καταλάβουν τα ψέματά τους; Σίγουρα οι περισσότεροι θα το «φάνε» το παραμύθι.

Όμως υπάρχουν τεράστιες διαφορές! Αυτοί πιστεύουν στη μετεμψύχωση, οι Χριστιανοί στην Ανάσταση: Αξίζει να σημειώσουμε ότι δεν υπήρχε πάντοτε στους Ινδούς αυτή η θεωρία. «Η ιδέα της μετενσαρκώσεως (samsara) ήταν άγνωστη στους Αρείους. Μπήκε και αυτή στην Ινδική θρησκεία και φιλοσοφία, για να μπορέσει η ηθική να αποκτήσει ένα υποκείμενο που να φέρει το βάρος της ευθύνης των πράξεών του (Karma) πέραν του θανάτου. Οι όροι «αναγένεση» η «μετενσάρκωση» που δηλούν ένα και το αυτό, είναι κάπως απατηλοί. Όπως θα δούμε στην ανάλυση των έξι φιλοσοφικών συστημάτων (Darshanas), εκείνο που μετενσαρκώνεται δεν είναι η εμπειρική ψυχή, αλλά κάποια ακαθόριστη, ασαφής, λεπτεπίλεπτη ουσία που βρίσκεται μεταξύ του atman, της εμπειρικής ψυχής, και του σώματος. Πραγματικά, η εμπειρική ψυχή δεν μετενσαρκώνεται, αφού είναι άθροισμα των συνειδητών καταστάσεων. Το atman... η ουσία του εγώ, δεν είναι δυνατόν να μετενσαρκωθεί, αφού ως απόλυτο, δεν υπόκειται στην επίδραση του Κάρμα, της «ηθικής» ευθύνης. Μπροστά στη δυσκολία αυτή, η συστηματική ινδική φιλοσοφία διανοήθηκε τη «λεπτεπίλεπτη ουσία» (matiere subtile), το «αιθέριο σώμα» (corps subtil), ως τον από μηχανής Θεό που σώζει τη σκέψη από ένα άτοπο, χωρίς φυσικά να την κάμει εκ του λόγου αυτού και περισσότερο πειστική» («Ιστορία της Ινδικής φιλοσοφίας»,Δ.Κ. Βελισσαρόπουλος Γ' έκδοση).

Όταν λοιπόν οι απόψεις τους φθάνουν σε λογικά άτοπα, τότε επινοούν κάποια καινούργια θεωρία, για να βολέψουν τα πράγματα. Μετά βέβαια θα ισχυρίζονται και θα επιμένουν ότι το «αιθέριο σώμα» όντως...υπάρχει στην πραγματικότητα. Ότι δεν είναι φαντασία η ιδεολογικό κατασκεύασμα.

Υπάρχουν βέβαια και άλλα λογικά άτοπα σ' αυτή τη θρησκευτική δοξασία. Όπως α) Εάν, όπως λένε, σ' αυτή τη ζωή βρισκόμαστε «για να πάρουμε το μάθημά μας» και να προχωρήσουμε, τότε πως γίνεται να μη θυμόμαστε τις πράξεις για τις οποίες πληρώνουμε; Πως θα διδαχθούμε απ' αυτές, αφού δεν τις θυμόμαστε;... Ισχυρίζονται ότι μερικοί «θυμούνται» τις προηγούμενες ζωές... αλλά μόνο αυτοί «θα πάρουν το μάθημα»;...Τι γίνεται με τα δισεκατομμύρια των άλλων ανθρώπων... Αδυνατούν να δικαιολογήσουν αυτή την απουσία μνήμης.

β) Αφού λένε ότι οι ψυχές μετενσαρκώνονται, και μάλιστα μέσα σε 49 μέρες, και γίνονται ζώα, φυτά η δαιμονικά όντα, αφού είναι τρομερά απίθανο να γίνουν ξανά άνθρωποι (ιστορία με τη χελώνα), τότε με ποιες ψυχές πεθαμένων επικοινωνούν τα μέντιουμ; Με ποιους συζύγους, αδελφούς, μανάδες, παιδιά λένε ότι επικοινωνούν τα μέντιουμ;

Άρα η θεωρία της μετενσάρκωσης έρχεται σε αντίθεση με τον πνευματισμό. Ή η μία είναι ψέμα ή η άλλη. Εμείς βέβαια γνωρίζουμε ότι και τα δύο είναι ψέματα. Υπάρχουν ωστόσο νεοεποχίτες που μέσα στη σύγχυσή τους πιστεύουν και στα δύο.

Η άποψη της ορθόδοξης ανατολικής Εκκλησίας είναι τελείως διαφορετική. Ο άνθρωπος έχει αρχή, αλλά όχι τέλος. Γεννιέται κάποια στιγμή του χρόνου για να ζήσει αιώνια. Μια φορά θα ζήσουμε σ' αυτή τη ζωή. Μετά το θάνατο κάθε ψυχή κρίνεται από το Θεό και ανάλογα με τα έργα της θα κερδίσει τον Παράδεισο η όχι. Στη διάρκεια αυτής της ζωής ο Θεός δίνει πάμπολλες ευκαιρίες στον άνθρωπο να κερδίσει το γλυκύ Παράδεισο.

Οι κακοπροαίρετοι άνθρωποι, που αρέσκονται στο κακό και αποστρέφονται το Θεό και τα έργα του Θεού, μόνοι τους διαλέγουν και τις εδώ παρέες τους αλλά και τη μετά θάνατον «κατοικία» τους.

Κάποτε ο Γέροντας π. Παΐσιος, απευθυνόμενος σε μια ομάδα νέων τους είπε: «Βρε, το καταλάβατε ότι ήρθαμε εδώ, για να δώσουμε εξετάσεις; Να κοιτάξουμε να πιάσουμε την πνευματική βάση, ένα πενταράκι, για να κερδίσουμε τον Παράδεισο. Τώρα, γιατί εδώ δεν έχει μετεξεταστέους για Σεπτέμβρη».

Κάποια άλλη φορά που συζητούσαμε οι δυό μας και τον ρώτησα για τη μετεμψύχωση, μου είπε, «Κοίταξε να δεις. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παγίδα του Διαβόλου. Ε!, σου λέει ο άνθρωπος, αν δεν τα καταφέρω σ' αυτή τη ζωή δεν πειράζει, θα τα καταφέρω στην άλλη. Έτσι χαλαρώνει πνευματικά. Ο Διάβολος όμως ξέρει ότι δε θα υπάρξει άλλη φορά. Κάτσε να σε τσακώσω εγώ μια φορά, σκέφτεται ο πονηρός, και μετά βλέπουμε». Με κοίταξε και μου είπε, «Να το γράψεις αυτό. Να το γράψεις!!...».

Το ίδιο πράγμα διακηρύσσουν και οι Γραφές. Ο Απόστολος Παύλος λέει «καθ' όσον απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις» (Εβρ. 9,27). Μια φορά θα πεθάνουμε, γιατί μια φορά θα ζήσουμε.
Ο Ίδιος ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός θα είναι ο Κριτής όλων των ανθρώπων. Μας το λέει ο ίδιος στο Ευαγγέλιό Του.

«Όταν δε έλθη ο υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ' αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ' αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των ερίφων, και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων. Τότε ερεί ο βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού, δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβέλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με. Τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες, κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, η διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, η γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε δε σε είδομεν ασθενή η εν φυλακή, και ήλθομεν προς σε; Και αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς, αμήν λέγω ημίν, εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. Τότε ερεί και τοις εξ ευωνύμων, πορεύεσθε απ' εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού» (Ματθ. 25, 31 - 41).

Η διδασκαλία του Ευαγγελίου δε συμβιβάζεται με τη θεωρία της μετενσάρκωσης. Είναι αντίθετες διδασκαλίες. Είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ό,τι θέλει και να γεμίζει τη ζωή του με τις καλές η τις κακές συνέπειες της πίστης του. Μέχρι εδώ καμία αντίρρηση. Εκείνο που με ενοχλεί αφάνταστα είναι η πονηριά μερικών που σπέρνουν τη σύγχυση. Λένε, όλοι είμαστε περίπου ίδιοι, και οι Χριστιανοί σαν και μας τους Ινδουιστές πιστεύουν περίπου, μόνο που είναι λίγο πιο...χαμηλά.

«Η γιόγκα, λέει, θα σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος Χριστιανός»! Κοροϊδεύουν, εξαπατούν τον κόσμο.

Όχι, δεν είμαστε το ίδιο πράγμα. Έχουμε τεράστιες διαφορές. Διαφέρουμε όσο διαφέρει το φως από το σκοτάδι.

Μια ακόμα τεράστια διαφορά φαίνεται και στους επιδιωκόμενους πνευματικούς σκοπούς από τις παραδόσεις. Οι μεν Ινδουιστές πιστεύουν ότι, όταν κανείς φθάσει στην τελειότητα, χάνεται το πρόσωπο, δεν υπάρχει πρόσωπο, αλλά ταυτιζόμενο με τον απόλυτο Θεό, με το Βράχμαν εξαφανίζεται. Σαν μια σταγόνα που πέφτει στον ωκεανό. Αυτό είναι το τέλος. Ένας τέτοιος άνθρωπος δε θα ξαναγεννηθεί. Παύει να υπάρχει ως πρόσωπο, γίνεται ένα με το απρόσωπο θείο.

Οι χριστιανοί πιστεύουν ακριβώς το αντίθετο. Το ανθρώπινο πρόσωπο δεν πεθαίνει ποτέ. Υπάρχει αιώνια.

Σ' αυτή τη ζωή το ανθρώπινο πρόσωπο εγκαινιάζει συνειδητά μια προσωπική σχέση μ' έναν προσωπικό Θεό, μια σχέση που θα διατηρηθεί στην αιωνιότητα.

Βλέπουμε λοιπόν με πόσο μεγάλη αξία και τιμή περιβάλλεται το ανθρώπινο πρόσωπο στη διδασκαλία του Ιησού Χριστού.

Δεν είναι τεράστια η διαφορά; Πως λοιπόν αυτοί διακηρύσσουν την πνευματική ομοιότητα με μας; Προφανώς προσπαθούν να ξεγελάσουν ανθρώπους που δεν έχουν σαφή γνώση της διδασκαλίας του Ιησού. Ανθρώπους που ... κάτι έχουν ακούσει για το Χριστό.

Αυτή την τακτική τους τη θεωρώ ανέντιμη. Γιατί οι γκουρού ξέρουν πολύ καλά τις διαφορές που έχουν με το Χριστό. Άλλους προσπαθούν να ξεγελάσουν.
«πας ο παραβαίνων και μη μένων εν τη διδαχή του Χριστού Θεόν ουκ έχει, ο μένων εν τη διδαχή του Χριστού, ούτος και τον πατέρα και τον υιόν έχει» (Β' Ιω. 9).
«Αγαπητοί, μη παντί πνεύματι πιστεύετε, αλλά δοκιμάζετε τα πνεύματα ει εκ του Θεού εστίν, ότι πολλοί ψευδοπροφήται εξεληλύθασιν εις τον κόσμον» (Ιω. α' 4,1).

Εκ του βιβλίου Οι Γκουρού ο νέος και ο Γέροντας Παΐσιος

Η κατάσταση της ψυχής μετά τον θάνατο

Η κατάσταση της ψυχής μετά τον θάνατο του σώματος

Μελέτη: Στυλιανός Μπαφίτης
Επιμέλεια: Sophia Siglitiki Drekou
Το θέμα θα αναλυθεί εν συντομία σε δύο ενότητες. Στην πρώτη, θα εξετάσουμε ποια είναι τα συστατικά του ανθρώπου, θα πούμε κάποια πράγματα περί της ψυχής, και θα δούμε τι σημαίνει θάνατος. Στην δεύτερη ενότητα, θα εξετάσουμε περί του θανάτου ότι δεν σημαίνει «εξαφάνιση», ότι η ψυχή έχει πλήρη συνειδητότητα, και θα εξετάσουμε ορισμένα χωρία που χρησιμοποιούν οι αιρετικοί θνητοψυχίτες.
α) Τα συστατικά του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος αποτελείται από δύο συστατικά. Από το υλικό στοιχείο που είναι το σώμα και από το πνευματικό που είναι η ψυχή (η οποία λέγεται ορισμένες φορές και πνεύμα).
Στην Δογματική της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χ. Ανδρούτσου διαβάζουμε επιγραμματικά· «…τα λοιπά ζώα εποιήθησαν κατά την ψυχήν και κατά το σώμα εκ των γήινων στοιχείων δια του δημιουργικού κελεύσματος του Θεού, τον άνθρωπον δημιουργεί ο Θεός πλάττων το μεν σώμα εκ του χοός, εμφυσών δε την πνοή της ζωής, την ψυχήν, και καταρτίζων αυτόν έμψυχον» (σελ. 129). Είναι δύο ξεχωριστά συστατικά τα οποία συνυπάρχουν. Η ένωση αυτών, κάνουν τον άνθρωπο.
Ο Ιερός Χρυσόστομος αναφέρει· «ο γαρ άνθρωπος ουκ εστί ψυχή μόνον, αλλά ψυχή και σώμα» (PG 50, 434C). Ούτε το σώμα από μόνο του, ούτε η ψυχή από μόνη της κάνουν τον άνθρωπο. Για αυτό και το δόγμα της Ανάστασης του σώματος του ανθρώπου είναι από τα μεγαλύτερα της Χριστιανοσύνης.
Ο καθηγητής Μ. Μπέγζος, αναφέρει· «Τόσο στην Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη), όσο και στους Πατέρες της Εκκλησίας τονίζεται όχι μόνο η ψυχοσωματική ενότητα του ανθρώπου, αλλά επί πλέον η καταξίωση της σωματικής οντότητας της ανθρώπινης υπόστασης» (Φαινομενολογία της θρησκείας, σελ. 320). Ο ίδιος, στο ίδιο έργο αναφέρει· «Με την ανάσταση των νεκρών συμβαίνει η επανένωση της ψυχής με το σώμα, πραγματώνεται η μετάβαση από τη σχάση του θανάτου στη σχέση της ζωής. Στην ανάσταση συνδέονται εκ νέου η ψυχή με το σώμα, που είχαν χωριστεί στην τελευτή του ανθρώπου».
β) Περί της ψυχής
Η ψυχή δεν είναι φύσει αθάνατη, αλλά είναι κατά χάρη αθάνατη, επειδή το θέλησε ο Θεός. Μόνο ο Θεός είναι φύσει αθάνατος. «όστις μόνος έχει την αθανασίαν» (Α' Τιμοθέου, στ 16). Αυτή είναι μια από τις πιο κτυπητές διαφορές με τον Πλατωνισμό που πρέσβευε την εκ φύσεως αθανασία των ψυχών.
Ο Μ. Μπέγζος αναφέρει· «Ιουδαϊσμός και Χριστιανισμός εκτιμούν το σώμα μαζί με την ψυχή, γι’ αυτό υπερβαίνουν τη θεωρία της έμφυτης αθανασίας της ψυχής και πρεσβεύουν μιαν άλλη άποψη: την ανάσταση των νεκρών» (σελ. 320). Η άλλη μεγάλη διαφορά με τον Πλατωνισμό, είναι ότι στον Χριστιανισμό και το σώμα και η ψυχή έχουν ίση αξία, ενώ στον Πλατωνισμό μόνο η ψυχή. Γράφει πάλι ο κος Μπέγζος· «Τι είναι ο άνθρωπος; Η Βυζαντινή θεολογία υιοθετεί τον ελληνικό φιλοσοφικό όρο «συναμφότερον», αλλά για να διατυπώσει την ψυχοσωματική ενότητα του ανθρώπου.
Ο Γρηγόριος Παλαμάς ορίζει ως εξής· «μη αν ψυχήν μόνην, μήτε σώμα μόνον λέγεσθαι άνθρωπον, αλλά το συναμφότερον». Στην πλατωνική παράδοση σημειώνεται ρητή και κατηγορηματική άρνηση του «συναμφότερον» ψυχής και σώματος στον ορισμό του ανθρώπου: «η ψυχή εστίν άνθρωπος» (Αλκιβιάδης 130 C). Στην παλαμική σκέψη χρησιμοποιείται το «συναμφότερον» ακριβώς για να υπογραμμισθεί η ψυχοσωματική ενότητα» (σελ. 249). Κατά την δημιουργία του ανθρώπου «επλασεν ο θεός τον ανθρωπον χουν από της γης και ενεφυσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοην ζωής και εγενετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζωσαν» (Γένεση, β 7).
Ο Θεόφιλος Αντιοχείας περί το 180 μ Χ, αναφέρει· «Ούτε ουν φύσει θνητός εγένετο ούτε αθάνατος». «Ούτε ουν αθάνατον αυτόν εποίησεν ούτε μην θνητόν, αλλά, καθώς επάνω προειρήκαμεν, δεκτικόν αμφοτέρων» (ΒΕΠ 5,39). Δηλαδή, ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε ούτε από την φύση του θνητός, ούτε αθάνατος. Και ο «καλός» και ο «κακός», έχουν κατά χάρη αθανασία ψυχής. Ο ίδιος Πατέρας αναφέρει· «ο δικαιοπραγών εκφύγη τας ΑΙΩΝΙΟΥΣ κολάσεις και καταξιωθή της ΑΙΩΝΙΟΥ ζωής παρά του Θεού».
Ο Θεός, κατά την δημιουργία δεν έδωσε μόνο ζωή-ψυχή στον άνθρωπο όπως έδωσε και στα υπόλοιπα ζώα. Του έδωσε κατά χάρη αιώνια και αθάνατη ψυχή, για να μπορέσει ο άνθρωπος να είναι κατ εικόνα του Θεού αλλά και για είναι ικανός να μπει στην πορεία προς το καθ’ ομοίωση.
Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος αναφέρει· «Διότι δεν είπε για τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, «ας τους δημιουργήσουμε κατ’ εικόνα και ομοίωση δική μας», αλλά μόνο για την νοερή ουσία του ανθρώπου, δηλαδή για την αθάνατη ψυχή του». (Ομιλία ιε, 22, αγ. Μακαρίου ΕΠΕ 7). Δεν ήταν απλά πνοή αυτό που ενεφύσησε ο Θεός (ανθρωπομορφική έκφραση), αλλά έδωσε στον άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα, το οποίο δεν έγινε ψυχή, αλλά έκτισε την ψυχή. Και τούτο, για να κάνει τον άνθρωπο ικανό να πορευθεί στην ομοίωση του Θεού, κάτι που δεν συμβαίνει με κανένα άλλο ζώο, παρόλο που αυτά ονομάζονται στην Αγία Γραφή «έμψυχα» (Γένεση, α 20. 21.24).
Ο Μ. Βασίλειος, στην 8η ομιλία του«Εις την εξαήμερο», αναφέρει την διαφορά της «ψυχής» των ζώων και της ψυχής του ανθρώπου. Για τα ζώα αναφέρει· «Επειδή κατά την Γραφήν παντός ζώου η ψυχή το αίμα αυτού εστί (Λευιτικό, 17,11), το δε αίμα όταν συμπυκνωθεί γίνεται σάρξ, η δε σάρξ όταν φθαρεί διαλύεται εις γην, άρα η ψυχή των κτηνών είναι κάτι το γήινον».
Σε αντιδιαστολή με την ψυχή του ανθρώπου που δεν είναι όπως των ζώων, ο Θεόφιλος Αντιοχείας σχολιάζει, «Και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον χουν από της γης, και ενεφύσυσεν εις το πρόσωπον αυτού πνοή ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν. Όθεν και αθάνατος η ψυχή ωνόμασται παρά τοις πλείοσι» (Προς Αυτόλυκον Β, ΒΕΠ 5,34).
Έτσι, «επιστρέψη το χώμα εις την γην, καθώς ήτο, και το πνεύμα επιστρέψη εις τον Θεόν, όστις έδωκεν αυτό» (Εκκλησιαστής ιβ 7).

γ) Τι σημαίνει «θάνατος»;
Ο θάνατος δεν είναι ούτε εξαφάνιση ούτε ανυπαρξία, ούτε ύπνος της ψυχής, αλλά διαχωρισμός- αποχωρισμός. Αποχωρισμός της ψυχής από το σώμα (όταν ομιλούμε περί του βιολογικού θανάτου) και αποχωρισμός της ψυχής από τον Θεό (όταν ομιλούμε για τον αιώνιο θάνατο). Σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για εξαφάνιση και ανυπαρξία.
Ο Θεός είπε ότι «από δε του ξύλου του γινωσκειν καλόν και πονηρον ου φαγεσθε απ' αυτού η δ’ αν ημέρα φαγητε απ αυτού θανατω αποθανεισθε» (Γένεση, β 17). Όταν το έφαγαν όμως δεν βλέπουμε να πεθαίνουν, ούτε να εξαφανίζονται ως υπάρξεις. Βλέπουμε όμως ότι αποχωρίστηκαν από τον Θεό. Πέθαναν πνευματικά. Η παράβαση διέκοψε την πορεία προς το καθ’ ομοίωση. Αυτήν την έννοια έχει ο θάνατος.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, στην επιστολή του προς την Ξένην την μοναχή, αναφέρει· «Όπως δηλαδή ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα είναι θάνατος του σώματος, έτσι κι ο χωρισμός του Θεού από την ψυχή, είναι θάνατος της ψυχής. Κι ο πραγματικός θάνατος είναι αυτός, ο θάνατος της ψυχής. Αυτόν το θάνατο εννοούσε με την εντολή Του στον Παράδεισο ο Θεός, όταν έλεγε στον Αδάμ: «Την ημέρα που θα φας από το απαγορευμένο δένδρο, θα δοκιμάσεις το θάνατο» (Γεν. 2, 17).
Τότε με την παράβαση θανατώθηκε η ψυχή του Αδάμ, καθώς χωρίστηκε από το Θεό, ενώ κατά το σώμα εξακολούθησε να ζει μέχρι την ηλικία των εννιακοσίων τριάντα ετών(Γεν. 5, 5)» (Φιλοκαλία Νηπτικών, Α. Γαλίτης, Δ’ τόμος).
Ο άγιος Ειρηναίος της Λυών, επίσης, χαρακτηρίζει τον θάνατο ως χωρισμό από τον Θεό. «Όσοι αφίστανται κατά την γνώμη αυτών του Θεού, τούτοις τον απ αυτού χωρισμόν επάγει. Χωρισμός δε του Θεού, θάνατος. Και χωρισμός φωτός, σκότος. Και χωρισμός Θεού, αποβολή πάντων των παρ αυτού αγαθών» (ΒΕΠ 5, 167).
Η ψυχή, ουδέποτε έχασε την αθανασία που της δόθηκε ως δώρο από τον Θεό.

δ) Αγιογραφικά στοιχεία περί του ότι «θάνατος» δεν σημαίνει «εξαφάνιση».
Ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, «προσετέθησαν» στον λαό τους ή στο γένος τους (Γένεση κε 8, λε 29, μθ 33, Αριθμοί κ 24, κζ 13, λα 12). Αν η ψυχή διαλύονταν μαζί με το σώμα τους, τότε δεν θα υπήρχε κάτι για να «προστεθεί».
Όταν ο προφήτης Ηλίας ανέστησε το παιδί της χήρας στα Σαρεπτά της Σιδώνος, επέστρεψε η ψυχή του παιδιού (Α’ Βασιλέων, ιζ 21-22). Δεν μπορεί να επιστρέφει κάτι που εξαφανίζεται. Ο ίδιος, σε στιγμή αδυναμίας, ζητά από τον Θεό να πάρει την ψυχή του επειδή τον κυνηγούσε η Ιεζάβελ (Α’ Βασιλέων, ιθ 4).
Ο απ Παύλος, ο διδάσκαλος των εθνών, αναφέρει ότι όταν πεθάνει το σώμα, ο εσωτερικός άνθρωπος συνεχίζει να ζει και να υπάρχει. Οι Χριστιανοί γνωρίζουμε ότι αν καταλυθεί η επίγεια σκηνή μας (το σώμα), έχουμε άλλη σκηνή αχειροποίητη στον ουρανό. Σε αυτήν την σκηνή κάποιος μένει, είτε όταν μιλάμε για την επίγεια, είτε για την επουράνια. Αυτός ο «κάποιος», είναι ο εσωτερικός μας άνθρωπος (η προσωπικότητά μας) που συνεχίζει να υπάρχει, ακόμα και μετά την κοίμησή μας.
«Οιδαμεν γαρ ότι εάν η επίγειος ημών οικία του σκήνους καταλυθη, οικοδομην εκ θεού έχομεν οικίαν αχειροποίητον αιώνιον εν τοις ουρανοις» (Β Κορινθίους, ε 1).
Αν η κατά χάρη αθάνατη ψυχή, έπαυε να υπάρχει μετά την κοίμηση του σώματος, τότε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος δεν θα έλεγε κατά την κοίμησή του «Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα μου» (Πράξεις, ζ 59).
Αν η κατά χάρη αθάνατη ψυχή, έπαυε να υπάρχει, ο Κύριος δεν θα έλεγε στον ληστή· «αμην λεγω σοι σημερον μετ εμου εση εν τω παραδεισω» (Λουκάς, κγ 43).
Κατά τον Αρχηγό της Ζωής ένα χωρίο καταπέλτης· «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμε καν αποθάνη ζήσεται» (Ιωάννης ια, 25). Επίσης, αναφέρει ότι αν κάποιος δεν πιστεύει ότι εκείνοι που έχουν πεθάνει, ζουν, πλανιέται πολύ. «ουκ εστιν ο θεός νεκρών αλλά ζώντων. Υμείς ουν πολύ πλανασθε» (Μάρκος, ιβ 27).
ε) Η ψυχή όχι απλά υπάρχει μετά τον βιολογικό θάνατο σε κατάσταση ύπνου, αλλά έχει πλήρη συνειδητότητα
. Χωρία που δείχνουν την συνειδητότητα της ψυχής μετά τον θάνατο του σώματος:
Ο Ιησούς Χριστός, μετά τον θάνατό Του, πορεύθηκε στον Άδη όπου κήρυξε στα πνεύματα που είχαν απειθήσει στις μέρες του Νώε. Που σημαίνει ότι έχουν συνείδηση, μπορούν να ακούσουν, και κρίση να πιστεύσουν ή να απιστήσουν. «θανατωθεις μεν σαρκι ζωοποιηθεις δε Πνεύματι. Εν ω και τοις εν φυλακη πνεύμασιν πορευθεις εκήρυξεν, απειθήσασίν ποτε οτε απεξεδέχετο η του Θεου μακροθυμία εν ημέραις Νωε κατασκευαζομένης κιβωτου» (Ά Πέτρου, γ 18-20).
Στο επόμενο κεφάλαιο, ο απ. Πέτρος αναφέρει το ίδιο για όλους τους νεκρούς γενικά. «εις τουτο γαρ και νεκροις ευηγγελίσθη ινα κριθωσι μεν κατα ανθρώπους σαρκι ζωσι δε κατα θεον πνεύματι» (Ά Πέτρου, δ 6).
Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος υπαινίσσεται ότι ανάμεσά σε αυτούς ήταν και οι προφήτες που Τον περίμεναν, και τους οποίους συνάντησε (στον Άδη) και τους «ανέστησε» με το να ενωθούν με τον Χριστό που είναι η Ανάσταση και η Ζωή.
«Πως θα μπορέσουμε εμείς να ζήσουμε χωρίς αυτόν, τον οποίο και οι προφήτες, όντας μαθητές του με το Πνεύμα, τον περίμεναν ως δάσκαλον, και για αυτό, αυτός τον οποίο δίκαια περίμεναν, όταν ήρθε τους ανέστησε από τους νεκρούς;» (Προς Μαγνησιείς, ix 3, Αποστολικοί Πατέρες Άπαντα τα έργα, τόμος 4ος).
Οι άδικοι τηρούνται σε κατάσταση κολασμού, μερικής κρίσης, μέχρι να έρθει η Τελική κρίση. «οιδεν Κύριος ευσεβεις εκ πειρασμου ρύεσθαι, αδίκους δε εις ημέραν κρίσεως κολαζομένους τηρειν» (΄Β Πέτρου, β 9).
Το ίδιο αναφέρει και ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης στο έργο του «Κατά Πλάτωνα, περί της του παντός αιτίας», όπου μας εξηγεί περί του Άδη. «Οι δε άδικοι εις αριστερά έλκονται υπό αγγέλων κολαστών, ουκέτι εκουσίως πορευόμενοι, αλλά μετά βίας ως δέσμιοι ελκόμενοι» (ΒΕΠ 6, 227). Οι δίκαιοι «άγονται εις χωρίον φωτεινόν, εν ω οι απ αρχής δίκαιοι πολιτεύονται, ουχ υπ ανάγκης κρατούμενοι, αλλά της των ορωμένων αγαθών θέας αεί απολαύοντες, και την των εκάστοτε καινών προσδοκία ηδόμενοι…». (ΒΕΠ 6, 227). Αν οι ψυχές βρίσκονταν σε κατάσταση ύπνου, αυτά δεν θα συνέβαιναν.
Έχουμε ενωθεί στην λατρεία του Θεού, με τους αγγέλους και τους αγίους που Τον λατρεύουν στον ουρανό. «αλλά προσεληλύθατε Σιων ορει και πόλει θεού ζώντος, Ιερουσαλήμ επουρανίω, και μυριάσιν αγγέλων, πανηγύρει και εκκλησία πρωτοτόκων απογεγραμμένων εν ουρανοις, και κριτή θεω πάντων, και πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων, και διαθήκης νέας μεσίτη Ιησου, και αιματι ραντισμού κρειττον λαλουντι παρά τον Αβελ» (Εβραίους, ιβ 22-24).
Βλέπουμε τα πνεύματα των αγίων και των αγγέλων να συμμετέχουν στην ουράνια θεία λειτουργία, λατρεύοντας τον Θεό. «κυκλόθεν του θρόνου θρόνους εικοσι τέσσαρες, και επι τους θρόνους εικοσι τέσσαρας πρεσβυτέρους…και επτα λαμπάδες πυρος καιόμεναι ενώπιον του θρόνου, α εισιν τα επτα πνεύματα του Θεου...Και εν μέσω του θρόνου και κύκλω του θρόνου τέσσαρα ζωα γέμοντα οφθαλμων εμπροσθεν και οπισθεν…και ανάπαυσιν ουκ εχουσιν ημέρας και νυκτος λέγοντες, Άγιος άγιος άγιος Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ, ο Ην και ο Ων και ο ερχόμενος. και όταν δώσουσιν τα ζώα δόξαν και τιμήν και ευχαριστίαν τω καθημένω επι τω θρόνω, τω ζωντι εις τους αιώνας των αιώνων, πεσουνται οι είκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ενώπιον του καθημένου επι του θρόνου και προσκυνήσουσιν τω ζωντι εις τους αιωνας των αιώνων, και βαλουσιν τους στεφάνους αυτων ενώπιον του θρόνου λέγοντες, Άξιος ει, ο Κύριος και ο Θεός ημών λαβειν την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, οτι Συ εκτισας τα πάντα, και δια το θέλημά σου ησαν και εκτίσθησαν». (Αποκάλυψη, δ 4-11).
«Και άλλος άγγελος ηλθεν και εστάθη επί του θυσιαστηρίου έχων λιβανωτον χρυσουν, και εδόθη αυτω θυμιάματα πολλά ίνα δώσει ταις προσευχαις των αγίων πάντων επί το θυσιαστήριον το χρυσουν το ενώπιον του θρόνου. Και ανέβη ο καπνός των θυμιαμάτων ταις προσευχαις των αγίων εκ χειρός του αγγέλου ενώπιον του Θεού. (Αποκάλυψη, η 3-4)
Ο απ. Παύλος είχε ένα δίλημμα· ή να μείνει και να βοηθήσει στο έργο του Θεού ή να αναχωρήσει και να είναι με τον Χριστό. Αν θα έπαυε να έχει συνείδηση μετά τον θάνατό του, τότε δεν θα μπορούσε να αισθανθεί τον Χριστό, ότι είναι μαζί του. «συνέχομαι δε εκ των δύο, την επιθυμίαν εχων εις το αναλυσαι και συν Χριστω ειναι, πολλω γαρ μαλλον κρεισσον. Το δε επιμένειν εν τη σαρκι αναγκαιότερον δι' υμας». (Φιλιππησίους, α 23-24).
Οι μάρτυρες που έρχονται από την Μεγάλη Θλίψη με τις λευκές στολές, είναι ενώπιον του Θεού και τον λατρεύουν· «Ουτοί εισιν οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης, και επλυναν τας στολας αυτων και ελεύκαναν αυτας εν τω αιματι του Αρνίου. Δια τουτό εισιν ενώπιον του θρόνου του Θεου, και λατρεύουσιν Αυτω ημέρας και νυκτος εν τω ναω αυτου, και ο καθήμενος επι του θρόνου σκηνώσει επ' αυτούς». (Αποκάλυψη, ζ 14-15).
Στην ιστορία του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, ο πλούσιος έχει συνείδηση περί των αδελφών του στη γη, όπως επίσης και αναγνωρίζει τον Λάζαρο.
«και εν τω αδη επάρας τους οφθαλμους αυτου, υπάρχων εν βασάνοις, ορα Αβρααμ απο μακρόθεν και Λάζαρον εν τοις κόλποις αυτου» (Λουκάς, ιστ 23).
«Ερωτω σε ουν, πάτερ, ινα πέμψης αυτον εις τον οικον του πατρός μου, εχω γαρ πέντε αδελφούς, όπως διαμαρτύρηται αυτοις, ινα μη και αυτοί ελθωσιν εις τον τόπον τούτον της βασάνου». (Λουκάς, ιστ 27-28).
Οι ψυχές των εσφαγμένων έχουν επίγνωση της καταστάσεως τους. Ζητούν δίκαιη κρίση του Θεού κατά εκείνων που άδικα τους εθανάτωσαν όσο ζούσαν στην γη. Μιλούν με τον Κύριο. «Και οτε ηνοιξεν την πέμπτην σφραγιδα, ειδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχας των εσφαγμένων δια τον λόγον του Θεου και δια την μαρτυρίαν ην ειχον. και εκραξαν φωνη μεγάλη λέγοντες, Εως πότε, ο Δεσπότης ο Αγιος και Αληθινός, ου κρίνεις και εκδικεις το αιμα ημων εκ των κατοικούντων επι της γης; Και εδόθη αυτοις εκάστω στολη λευκή, και ερρέθη αυτοις ινα αναπαύσονται ετι χρόνον μικρόν, εως πληρωθωσιν και οι σύνδουλοι αυτων και οι αδελφοι αυτων οι μέλλοντες αποκτέννεσθαι ως και αυτοί». (Αποκάλυψη, στ 9-11).
Ο Ιακώβ, θρηνώντας για τον γιό του Ιωσήφ, επιθυμεί να πάει στον Άδη και εκεί να συνεχίσει τον θρήνο του. «συνηχθησαν δε πάντες οι υιοί αυτού και αι θυγατέρες και ηλθον παρακαλεσαι αυτόν και ουκ ηθελεν παρακαλεισθαι λέγων ότι καταβησομαι προς τον υιον μου πενθων εις αδου και εκλαυσεν αυτόν ο πατήρ αυτού» (Γένεση, λζ 35).
Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας, στην Ά Απολογία, αναφέρει ότι αν μετά τον θάνατο του σώματος επικρατούσε αναισθησία στην ψυχή, αυτό θα ήταν τύχη για τους αδίκους. Δεν συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο. «μετά θάνατον εν αισθήσει εισίν αι ψυχαί» (18, 3).

στ) Χωρία που χρησιμοποιούν όσοι υποστηρίζουν ότι οι ψυχές είναι σε κατάσταση ύπνου.
Είναι φανερό, μετά από όσα εκθέσαμε, ότι η θεωρία του «ύπνου» της ψυχής μετά τον βιολογικό θάνατο δεν ευσταθεί. Παρόλα αυτά, οι υποστηρικτές της, φέρνουν εδάφια που μιλούν για ύπνο. Όμως, δεν αναφέρονται στην ψυχή. Όσοι το λένε, δεν μπορούν να το αποδείξουν από τα ίδια τα εδάφια.
Ο Χρήστος Ανδρούτσος, στην Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, αναφέρει· «Η υπόθεσις λοιπόν ότι η ψυχή αναπτύσσεται ή υπνώττει αναμένουσα την τελικήν αυτής τύχην, αντιβαίνουσα προς ούτω σαφή της Γραφής διδάγματα, είναι γνώμη απόβλητος και σύστατος. Ιδίως δε η θεωρία του ύπνου απεδοκιμάσθη πολλαχόθεν». (Σελ. 416).
Στον προφήτη Δανιήλ, αναφέρεται το σώμα ως κοιμώμενο στην γη. «Και πολλοί των καθευδόντων εν γης χώματι εξεγερθήσονται, ούτοι εις ζωήν αιώνιον και ούτοι εις ονειδισμόν και εις αισχύνη αιώνιον» (ιβ, 2). Αυτοί που κοιμούνται στην γη , δεν είναι οι ψυχές αλλά τα σώματα, καθώς το πνεύμα δεν πάει στην γη. «επιστρέψη το χώμα εις την γην, καθώς ήτο, και το πνεύμα επιστρέψη εις τον Θεόν, όστις έδωκεν αυτό» (Εκκλησιαστής ιβ 7).
Ο ευαγγελιστής Ματθαίος, καθώς περιγράφει τα σημεία που ακολούθησαν μετά τον θάνατο του Κυρίου Ιησού στον σταυρό, αναφέρει· «και τα μνημεια ανεώχθησαν και πολλα σώματα των κεκοιμημένων αγίων ηγέρθησαν» (κζ 52). Ο ύπνος αναφέρεται στο σώμα που αναπαύεται και όχι στην ψυχή.
Άλλωστε, και ο πλούσιος και ο Λάζαρος της ιστορίας που αναφέρει ο Κύριος, είχαν μεν πεθάνει, αλλά διατηρούσαν την συνείδησή τους. Δεν τους βλέπουμε να κοιμούνται. Τα χωρία που φέρνουν οι οπαδοί αυτών των αιρετικών θεωριών που αναφέρονται στον θάνατο ως ύπνο, έχουν να κάνουν με το συστατικό του ανθρώπου που λέγεται «σώμα» και όχι με την ψυχή ή πνεύμα.
Ο Χρήστος Ανδρούτσος, στην Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, αναφέρει· «Αι ψυχαί εν τη μέση καταστάσει, εν αντιθέσει προς αρχαίας και νεωτέρας υποθέσεις, είναι άμα μεν ασώματοι, άμα δε έχουσι αυτοσυνειδησίαν και επομένως αισθάνονται, αντιλαμβάνονται και εν γένει ασκούσι πάσας τας ψυχικάς ενεργείας· το δε «κοιμάσθαι», δι’ ου χαρακτηρίζεται ο θάνατος, αναφέρεται ουχί εις την ψυχήν αλλά εις το σώμα» (σελ. 411).
Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ, παραθέτει πάρα πολλά στοιχεία για την μετά θάνατον ζωή, στο βιβλίο «Η μετά τον θάνατο ζωή». Ανάμεσα στα πολλά, αναφέρει και τα εξής σχετικά· «Μετά το θάνατο, η ψυχή δεν είναι λιγότερο αλλά περισσότερο ζωντανή και ενσυνείδητη από ότι πριν το θάνατο. Ο αγ. Αμβρόσιος Μεδιολάνων διδάσκει: «Αφού η ζωής της ψυχής εξακολουθεί να υπάρχει μετά τον θάνατο, αυτό σημαίνει ότι εξακολουθεί να υπάρχει ένα αγαθό το οποίο δεν χάνεται με το θάνατο, αλλά αυξάνεται. Η ψυχή δε συγκρατείται από κανένα εμπόδιο που θέτει ο θάνατος, αντιθέτως, είναι πιο ενεργή, αφού είναι ενεργή εντός του δικού της χώρου…» (Σελ. 277).
«Ο αββάς Δωρόθεος από την Γάζα, μοναχός Πατέρας του 6ου αιώνα, συνοψίζει τη διδασκαλία των πρώτων Πατέρων της Εκκλησίας σχετικά με αυτό το θέμα: «όπως λένε οι Πατέρες, οι ψυχές των νεκρών θυμούνται τα πάντα, όσα συνέβησαν εδώ, λόγια, έργα και λογισμούς, και δεν μπορούν τίποτα απ’ αυτά να ξεχάσουν τότε. Με εκείνο δε που λέει στον Ψαλμό: εν εκείνη τη ημέρα απολούνται πάντες οι διαλογισμοί αυτού (Ψαλμός 145, 4), εννοεί τους διαλογισμούς του ανθρώπου σε τούτη τη ζωή, δηλαδή για σπίτια, για τόπους, για γονείς, για τα παιδιά και γενικά για κάθε δοσοληψία. Αυτά χάνονται όταν χωρίσει η ψυχή από το σώμα..» (Σελ. 278).
«Ο μεγάλος Πατέρας του 5ου αιώνα, μοναχός αγ. Ιωάννης Κασσιανός, παραθέτει με αρκετή σαφήνεια την ενεργή κατάσταση της ψυχής μετά το θάνατο του σώματος, σε απάντηση των αιρετικών, των πρώτων χρόνων, οι οποίοι πίστευαν ότι η ψυχή δεν έχει συνείδηση μετά το θάνατο: «Οι ψυχές μετά το χωρισμό τους από τούτο το σώμα εξακολουθούν να ζουν και να διατηρούν την αυτοσυνειδησία τους, όπως αποδεικνύεται από την ευαγγελική παραβολή για τον πλούσιο και τον Λάζαρο (Κατά Λουκάν 16, 22-28). Διατηρούν επίσης όχι μόνο την αυτοσυνειδησία τους αλλά και την προδιάθεσή τους, δηλαδή ελπίδα και φόβο, χαρά και λύπη, και ήδη αρχίζουν να προγεύονται σε κάποιο βαθμό αυτό που περιμένουν να αισθανθούν κατά την Τελική κρίση…». (Σελ. 279).
Επίσης, αναφέρουν: «οι νεκροί ουκ εισιν γινωσκοντες ουδεν» (Εκκλησιαστής, θ 5). «ουκ εστιν ποίημα και λογισμός και γνωσις και σοφια εν αδη όπου συ πορευη εκεί» Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Σολομώντας σε αυτό το σημείο εκφράζει την σκέψη που είχε εκείνη την στιγμή στην καρδιά του, χωρίς να σημαίνει ότι αυτό αποτελεί θεία αποκάλυψη. «παν τουτο εδωκα εις καρδιαν μου» (θ 1). («άπαν τούτο εσκέφθην εν τη καρδία μου», κατά την μετάφραση του Βάμβα).
Πρέπει να προσέχουμε ακριβώς στην Γραφή και να εξετάζουμε όταν λέγεται κάτι,
α) αν είναι περιστασιακό και δεν έχει παντοτινή ισχύ (όπως πχ η περιτομή), β) αν αποτελεί θεία αποκάλυψη ή αν είναι προσωπική γνώμη και εκφράζει την αγωνία κάποιου προσώπου (όπως για παράδειγμα τα παραπάνω λόγια του Σολομώντα), και γ) από πού προέρχονται τα λόγια (πχ υπάρχουν τα λόγια του όφεως στην Αγία Γραφή που πλάνησαν τους πρωτόπλαστους). Πάντα με γνώμονα όχι τις απόψεις μας, αλλά την ερμηνεία της Εκκλησίας με τους απλανείς αγίους Πατέρες.

exprotestant

Πείραμα που προκαλεί οπτικές παραισθήσεις [Βίντεο]

Το συγκλονιστικό πείραμα που προκαλεί οπτικές παραισθήσεις [Βίντεο]

Ένα απίστευτο οπτικό πείραμα έκανε η ομάδα του Science Forum, δημιουργώντας ένα βίντεο το οποίο προκαλεί απίστευτες οπτικές παραισθήσεις παρόμοιες με αυτές των χρηστών LSD, σε όσους το δουν ακολουθώντας τις οδηγίες.
Όπως εξηγούν οι δημιουργοί του, αν δείτε το βίντεο και ακολουθήσετε σωστά τις οδηγίες που δίνονται, όπως το να διαβάσετε δυνατά τα γράμματα που βλέπετε, θα παρατηρείτε οπτικά κύματα και στρεβλώσεις εικόνων οπουδήποτε κοιτάξετε για περίπου 1 με 5 λεπτά.
Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα στο βίντεο δημιουργούν επίσης ψυχολογική διέγερση που συνεχίζεται και αφότου το βίντεο έχει σταματήσει.

iefimerida

Πακιστάν: Αναδύθηκε ολόκληρο νησί!

Πακιστάν: Αναδύθηκε ολόκληρο νησί από τα 7,8 Ρίχτερ!

Ένα ολόκληρο νησί αναδύθηκε από το βυθό της θάλασσας στις ακτές της επαρχίας του Βαλουχιστάν προς την Αραβική Θάλασσα ύστερα από το μεγα-σεισμό των 7,8 ρίχτερ.
Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι το νησί – βραχονησίδα το ορθότερο- είναι ύψους περίπου 15 μέτρων αλλά δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία για τις διαστάσεις του.
Τουλάχιστον αυτό αναφέρουν κάποια από τα διεθνή ΜΜΕ χωρίς ωστόσο η πληροφορία να έχει διασταυρωθεί και από επίσημες κρατικές πακιστανικές πηγές.
Το επίκεντρο του σεισμού εντοπίζεται σε αραιοκατοικημένη και φτωχή περιοχή και συγκεκριμένα στο Βαλουχιστάν, μόλις 69 χλμ βόρεια-βορειοανατολικά της Αραβάν, της κοντινότερη πόλης.
Το USGS υποστηρίζει πως οι δομές εκεί είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στο σεισμό και ότι περίπου 121.000 άνθρωποι μπορεί να έχουν βιώσει «πολύ ισχυρή» και «βίαιη» ανατάραξη.
Πληροφορίες κάνουν λόγο για αλλεπάλληλες σεισμικές δονήσεις. Ο σεισμός έγινε αισθητός ακόμη και στην πρωτεύουσα της Ινδίας, Νέο Δελχί.
Διεθνή μέσα μεταδίδουν πως τουλάχιστον 50 άνθρωποι σκοτώθηκαν, ενώ εκφράζονται φόβοι για εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες.

Εικόνες από το νησί που αναδύθηκε μετά τον σεισμό στο Πακιστάν

Κάτοικοι των παράκτιων περιοχών της Γκουαντάρ τόλμησαν να εξερευνήσουν το νησί το οποίο αναδύθηκε ,χτες, μετά τον πολύ ισχυρό σεισμό 7,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ που συγκλόνισε το Πακιστάν.
Οι κάτοικοι με βάρκες και με μικρά μηχανοκίνητα σκάφη έφτασαν στο νησί το οποίο αποτελείται κυρίως από λάσπη και ηφαιστειακά πετρώματα όπως μπορούμε να δούμε στις παρακάτω φωτογραφίες.

defencenet

Όταν ακούσετε για τα νερά του Ευφράτη?

«Όταν ακούσετε ότι τα νερά του Ευφράτη τα κόβουν ψηλά»…

Τελικά, οι προφητείες των αγίων Γερόντων της Ορθοδοξίας αποκαλύπτονται ως οι καλύτερες "εφημερίδες", αφού έχουν κατορθώσει να καλύψουν τα αδιανόητα (για την εποχή τους) γεγονότα εκατοντάδες χρόνια πριν αυτά συμβούν.
Και ναι, το νερό μπορεί να προκαλέσει κλιμάκωση στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αφού η περίπτωση δεν αφορά μόνο τη Συρία, αλλά και άλλες χώρες (π.χ. Ιράκ), οι οποίες παίρνουν το υπερπολύτιμο αγαθό από τον ποταμό Ευφράτη και η στέρησή του αποτελεί αιτία για άμεση κήρυξη πολέμου, αφού το νερό είναι -κυριολεκτικά- πηγή ζωής για τις χώρες αυτές. Και μία τέτοια τρομοκρατική ενέργεια δεν πρόκειται να γίνει ανεκτή από κανέναν.
Εάν οι ισλαμοφασίστες της Συρίας σκέφτονται σοβαρά να πλημυρίσουν τη βόρεια Συρία με νερό του Ευφράτη, τότε ενσυνείδητα προσπαθούν να πυροδοτήσουν έναν χωρίς κανέναν έλεγχο πόλεμο, τον οποίο κανείς δεν θα μπορεί να σταματήσει, αφού τα εμπλεκόμενα μέρη στον ήδη υπάρχοντα πόλεμο θα αυξηθούν και δεν θα δέχονται καμία συζήτηση και καμία πρόταση πέρα από την φυσιολογική ροή των υδάτων του ποταμού που τους δίνει ζωή. Ήδη, εν μέρει η Τουρκία με μία σειρά φραγμάτων έχει δημιουργήσει σημαντικό πρόβλημα στις χώρες της περιοχής.
Εάν, όμως, οι τζιχαντιστές ισλαμοφασίστες προχωρήσουν στην απόφασή τους, τότε η χρήση των χημικών όπλων ή βρώμικων (πυρηνικών) βομβών θα είναι το μικρότερο κακό που θα έχει να σκεφθεί ο Ομπάμα...
Αντάρτες της Συρίας σχεδιάζουν να «κατακλύσουν με νερό» το βόρειο τμήμα της χώρας ανατινάζοντας φράγματα στον Ευφράτη

«Όταν ακούσετε ότι τα νερά του Ευφράτη τα κόβουν ψηλά οι Τούρκοι με φράγματα, να ξέρετε ότι ήδη μπήκαμε στην προετοιμασία του Αρμαγεδδώνα, και ότι διακόσια εκατομμύρια στρατός θα διαβεί τον Ευφράτη για την Μέση Ανατολή και ότι το ξανθόν γένος, δηλαδή οι Ρώσοι, θα πολεμήσουν εναντίον της Τουρκίας»...Γέροντας Παΐσιος

Ηγετικά στελέχη της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης στη Συρία δήλωσαν ότι έλαβαν πληροφορίες σχετικά με τα σχέδια εξτρεμιστικών ομάδων να ανατινάξουν δύο από τα μεγαλύτερα φράγματα της χώρας, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε οικολογική και ανθρωπιστική καταστροφή. Αυτό δήλωσε και το μέλος της Εθνικής Συντονιστικής Επιτροπής, Monzer Hadam.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι "αντάρτες -μαχητές" των τρομοκρατικών ομάδων της «al – Nusra Fron» και του «Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της ανατολής», τα οποία συνδέονται άμεσα με την "Αλ Κάιντα", σχεδιάζουν να ανατινάξουν τα φράγματα «Tabqa Dam» και «Al–Baath», που βρίσκονται στον ποταμό Ευφράτη, στην επαρχία της Raqqa στο βόρειο τμήμα της Συρίας .
«Έχουμε λάβει πληροφορίες ότι οι αντάρτες ετοιμάζονταν να ανατινάξουν τα φράγματα ταυτόχρονα με την έναρξη επίθεσης του τακτικού συριακού στρατού στο Χαλέπι, την οποία επίσης ετοιμάζουν τώρα», δήλωσε ο Hadam.
«Οι πληροφορίες αυτές πρέπει να ελεγχθούν , αλλά αν είναι αληθείς και οι μαχητές εκτελέσουν το σχέδιό τους, θα πραγματοποιηθεί καταστροφή τέτοιου μεγέθους που ο κόσμος έχει δει ποτέ», κατέληξε ο Hadam.
Η αντιπολίτευση της Συρίας δηλώνει της ανησυχία της για τις δραστηριότητες των εξτρεμιστικών ομάδων.
Το Φράγμα «Tabqa Dam» είναι το μεγαλύτερο στη χώρα. Το ύψος του είναι 60 μέτρα, το μήκος – 4,5 χιλιόμετρα. Το φράγμα χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 του περασμένου αιώνα από τη Σοβιετική Ένωση για την παραγωγή ενέργειας και άρδευση.
Μετάφραση: Γ. Μοτσάκος, Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Νέα στοιχεία για τον θησαυρό του Σολομώντα

Νέα στοιχεία για τον μυστηριώδη αμύθητο θησαυρό του Σολομώντα

Πέπλο μυστηρίου και σωρεία μύθων καλύπτουν την ιστορία του αμύθητου θησαυρού του βασιλιά Σολομώντα που έχει υπάρξει η αφορμή αμέτρητων ανασκαφών σε διάφορες τοποθεσίες, πολυάριθμων ερευνών, μέχρι και χολιγουντιανών παραγωγών με το αυτό θέμα...
Σύμφωνα με τις Γραφές, ο βασιλιάς Σολομώντας είχε αμύθητο θησαυρό ο οποίος όμως δεν αποκαλύφθηκε ποτέ. Μια ανασκαφή του Εβραϊκού πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ έφερε στο φως τη Δευτέρα 36 χρυσά νομίσματα που χρονολογούνται στη Βυζαντινή περίοδο και η ανακάλυψη χαρακτηρίστηκε ως «ιστορική». Και γιατί τα ευρήματα είναι σπάνια και μοναδικά αλλά και επειδή η αξία τους είναι ανυπολόγιστη.
Είναι από αυτές τις στιγμές που γίνονται μια φορά στη ζωή σου» είπε η επικεφαλής αρχαιολόγος Εϊλάτ Μαζάρ που βρήκε τον θησαυρό σε απόσταση 50 μέτρων από το νότιο τοίχο του τζαμιού Αλ Άκσα. Στην περιοχή αυτή σύμφωνα με τον εβραϊκό μύθο ήταν χτισμένος ο Μεγάλος Ναός, τον οποίο είχε ανεγείρει ο βασιλιάς Σολομώντας.
Σε προηγούμενες ανασκαφές είχαν βρεθεί εκεί γύρω αντικείμενα που χρονολογούνται από την εποχή του Σολομώντα αλλά η ανακάλυψη του αμύθητου θησαυρού ήταν πραγματική έκπληξη για τους αρχαιολόγους.
Σύμφωνα με την Μαζάρ τα νομίσματα που βρέθηκαν προφανώς αποτελούσαν τη συμβολή κάποιου για την ανέγερση νέου ναού αλλά τελικά δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ για τον σκοπό αυτό.
Η αρχαιολόγος πιστεύει ότι όταν οι Πέρσες κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ το 614 μ.Χ. και εξεδίωξαν τους Εβραίους από την πόλη, κάποιοι από τους κατοίκους έθαψαν το θησαυρό ώστε να μην πέσει στα χέρια των εισβολέων.
topontiki.gr

Ιούλιος Βερν: προφήτης ή ποιητής;

Το υποβρύχιο «Ναυτίλος» του πλοιάρχου Νέμο σε σύγχρονη έγχρωμη απόδοση
Ο «δάσκαλος» της επιστημονικής φαντασίας αποδεικνύεται όχι μόνο προφητικός αλλά και βαθιά ποιητικός 150 χρόνια μετά την εμφάνιση του πρώτου μυθιστορήματος της σειράς «Θαυμαστά ταξίδια»
Φαντάστηκε - μεταξύ άλλων - το ελικόπτερο, το δίκτυο των παγκόσμιων τηλεπικοινωνιών και τα διαστημικά ταξίδια σε μια σειρά από μυθιστορήματα που μάγεψαν πολλές γενιές εφήβων.

Ο λόγος είναι για τον μεγάλο γάλλο συγγραφέα Ιούλιο Βερν και για τη σειρά των 54 μυθιστορημάτων του που είχαν εκδοθεί με τον γενικό τίτλο «Θαυμαστά ταξίδια». Εφέτος κλείνουν 150 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου από αυτά, του βιβλίου Πέντε εβδομάδες σε αερόστατο.
Η επαφή μου με τον Ιούλιο Βερν ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, όταν «ανακάλυψα» στην οικογενειακή βιβλιοθήκη μας πολλά από τα βιβλία του μεταφρασμένα στα ελληνικά. Γι' αυτό και εδώ χρησιμοποιώ τη μετάφραση των τίτλων αυτών των βιβλίων όπως τη γνώρισα από τις πρώτες ελληνικές εκδόσεις.
Την ίδια περίπου εποχή, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, μερικά από τα έργα του Βερν είχαν κυκλοφορήσει και σε εικονογραφημένες εκδόσεις «κόμικς», με κείμενο που έδινε μόνο τη στοιχειώδη πλοκή και πολύχρωμη εικονογράφηση. Νομίζω ότι ήταν αυτού του είδους οι εκδόσεις, από τις οποίες απουσίαζε εντελώς η λογοτεχνική πλευρά των έργων, που έδωσαν στον Βερν την εικόνα του «προφήτη της τεχνολογίας» περισσότερο από την εικόνα ενός μεγάλου λογοτέχνη.
Η σειρά «Θαυμαστά ταξίδια» (Voyages extraordinaires) ξεκίνησε το 1863 με το βιβλίο Πέντε εβδομάδες σε αερόστατο, στο οποίο ο συγγραφέας αφηγείται τις περιπέτειες ενός άγγλου επιστήμονα, του Δρος Φέργκιουσον, ο οποίος προσπαθεί να διασχίσει την Αφρική από την ανατολική προς τη δυτική ακτή επιβαίνοντας σε ένα αερόστατο.
Η τεχνολογική «πινελιά» στο βιβλίο αυτό έγκειται στο ότι το αερόστατο του Δρος Φέργκιουσον χρησιμοποιεί υδρογόνο τόσο για την πλήρωση του σάκου όσο και για τη θέρμανση του αερίου σε αυτόν. Έτσι ο πιλότος μπορεί να πετύχει τον έλεγχο της ανόδου και της καθόδου κατά βούληση, θερμαίνοντας το υδρογόνο στον σάκο για την άνοδο και ψύχοντάς το για την κάθοδο, σε αντίθεση με τα αερόστατα της εποχής, στα οποία οι επιβάτες απέρριπταν έρμα για την άνοδο και περίμεναν τη διαφυγή ή την ψύξη του αερίου για την κάθοδο.
Το στοιχείο αυτό αποτελεί ένα μικρό μόνο μέρος όλου του βιβλίου, αποδείχθηκε όμως πολύ σημαντικό στην τεράστια επιτυχία του. Από τότε στα υπόλοιπα 53 βιβλία της σειράς ο Ιούλιος Βερν προσπαθούσε, όσο μπορούσε, να περιλαμβάνει στην πλοκή εφευρέσεις ή καταστάσεις που φαίνονταν «λογικές» στην εποχή του, ως αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης γνωστών επιστημονικών ανακαλύψεων.
Άλλες από αυτές τις ιδέες του πραγματοποιήθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα, άλλες σε μεγαλύτερο και άλλες απλώς παρέμειναν ως ενδιαφέρουσες αλλά ακόμη ανεφάρμοστες συλλήψεις ενός δημιουργικού μυαλού. Σίγουρα όμως δεν ήταν ένας «κλασικός» συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. Όπως άλλωστε είχε δηλώσει κάποτε και ο ίδιος, «σκοπός μου δεν είναι να προφητέψω αλλά να διαδώσω τη γνώση».
Όπως ήδη ανέφερα, η «επιφανειακή» ανάγνωση των βιβλίων του Βερν οδήγησε τους περισσότερους να τον θεωρούν συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, και μάλιστα έναν από τους θεμελιωτές αυτού του είδους λογοτεχνίας. Ωστόσο η διαφορά του Ιουλίου Βερν από τους «κλασικούς» συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας είναι ίσως λεπτή αλλά ξεκάθαρη.
Οι «άλλοι» συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας φαντάστηκαν καταστάσεις που απείχαν πολύ από το επιστημονικό και τεχνολογικό επίπεδο της εποχής τους. Κλασικά παραδείγματα: ο αόρατος άνθρωπος και η εισβολή εξωγήινων (Οράτιος Γουέλς), η αναβίωση νεκρών (το τέρας του Φρανκενστάιν της Μαίρης Σέλεϊ) και η ζωή στον Αρη (Εντγκαρ Ράις Μπάροους).
«Λογικές» εφευρέσεις
Αντίθετα, ο Ιούλιος Βερν στηρίχθηκε στη γνωστή επιστήμη και τεχνολογία της εποχής του για να περιγράψει τη λογική και πιθανά αναμενόμενη εξέλιξή τους, η οποία, τις περισσότερες φορές, δεν άργησε να πραγματοποιηθεί. Το 1870 περιέγραψε στο μυθιστόρημά του 20.000 λεύγες υπό την θάλασσα ένα υποβρύχιο, τον «Ναυτίλο», το οποίο ο εφευρέτης του, πλοίαρχος Νέμο, χρησιμοποιούσε για να πετύχει την παγκόσμια ειρήνη.
Τα πρώτα υποβρύχια είχαν δοκιμαστεί το 1862, κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου, αλλά η αυτονομία και οι δυνατότητές τους δεν είχαν καμία σχέση με τον «Ναυτίλο», οι επιδόσεις του οποίου έμοιαζαν περισσότερο με εκείνες των σημερινών πυρηνοκίνητων υποβρυχίων.
Το 1886 περιέγραψε το ελικόπτερο στο μυθιστόρημά του Ροβήρος ο κατακτητής, ενώ η πρώτη πετυχημένη πτήση ελικοπτέρου πραγματοποιήθηκε το 1906 από τους γάλλους αδελφούς Μπρεγκέ. Το 1865 (Από τη Γη στη Σελήνη) και το 1870 (Γύρω από τη Σελήνη) περιέγραψε ένα «αποτυχημένο» ταξίδι στη Σελήνη, κατά το οποίο το διαστημόπλοιο «έχασε» τον στόχο του, λόγω της βαρυτικής πάρελξης ενός αστεροειδούς, διέγραψε ένα ημικύκλιο γύρω από τον δορυφόρο μας και επέστρεψε στη Γη.
Όπως είναι γνωστό, ο πρώτος άνθρωπος πάτησε το πόδι του στη Σελήνη το 1969, αλλά αξίζει να αναφερθεί ότι το 1970 το διαστημόπλοιο «Απόλλων 13», κατά την τρίτη στη σειρά διαστημική αποστολή στη Σελήνη, έπαθε μια σοβαρή βλάβη και χρειάστηκε να ακολουθήσει ακριβώς την ίδια τροχιά με αυτήν που είχε φανταστεί ο Ιούλιος Βερν ακριβώς 100 χρόνια πριν, καταλήγοντας και αυτό να προσθαλασσωθεί στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Η αγάπη του για την Αστρονομία ενέπνευσε στον Βερν άλλα τρία βιβλία: Ταξίδι σε κομήτη (1887), Η Γη άνω κάτω (1889) και Το κυνήγι του μετεώρου (1901). Στο πρώτο πραγματεύεται τη σύγκρουση της Γης με έναν κομήτη, η οποία έχει αποτέλεσμα να αποσπαστεί ένα μικρό κομμάτι της Γης με τους κατοίκους της και να ακολουθήσει τον κομήτη στην περιφορά του γύρω από τον Ήλιο, προτού επιστρέψει στη Γη.
Στο δεύτερο αφηγείται την προσπάθεια των αστροναυτών του ταξιδιού στη Σελήνη που σκέπτονται, μετά την επιτυχή επιστροφή τους, να αλλάξουν την κλίση του άξονα περιστροφής της Γης για να τροποποιήσουν το κλίμα του Βόρειου Πόλου.
Στο τρίτο αφηγείται την προσπάθεια δύο ερασιτεχνών αστρονόμων να εκμεταλλευθούν το χρυσάφι που περιέχεται σε έναν αστεροειδή. Και οι τρεις ιστορίες αποτελούν σήμερα αντικείμενα σοβαρών συζητήσεων στη διεθνή επιστημονική κοινότητα.
Τέλος, το 1904 περιέγραψε στο μυθιστόρημά του Ο κοσμοκράτωρ ένα όχημα που μπορούσε να μετατραπεί σε αυτοκίνητο, αεροπλάνο, πλοίο ή υποβρύχιο, εμπνευσμένος προφανώς από την πρώτη πτήση των αδελφών Ράιτ το 1902. Είναι αξιοσημείωτο ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1960 κυκλοφόρησε ένα γερμανικό αυτοκίνητο, το Amphicar, που μπορούσε να κινηθεί και στην επιφάνεια του νερού, σαν πλοίο.
Ο Ιούλιος Βερν υπήρξε ένας πολυγραφότατος συγγραφέας, με περισσότερα από 100 βιβλία στο ενεργητικό του, από τα οποία 54 ανήκουν στην περίφημη σειρά «Θαυμαστά ταξίδια». Αντίθετα ίσως από την εντύπωση που έχει δημιουργηθεί, το βασικό στοιχείο στα βιβλία αυτά, όπως και στα υπόλοιπα έργα του Βερν, δεν είναι η επιστημονική φαντασία, αλλά οι ανθρώπινοι χαρακτήρες και η εξέλιξη της κοινωνίας.
Το στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας χρησιμοποιείται για να τοποθετήσει τους ανθρώπους σε καταστάσεις πρωτόγνωρες για την εποχή του και ήταν αυτό βέβαια που χάρισε τόσο ευρεία αναγνώριση στον μεγάλο συγγραφέα.
Ο Ιούλιος Βερν είναι ο δεύτερος σε αριθμό μεταφράσεων συγγραφέας μετά την Αγκαθα Κρίστι. Τα έργα του είχαν μεγάλη απήχηση και διαμόρφωσαν τους χαρακτήρες εκατομμυρίων εφήβων στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού. Πέρα από την ανάπτυξη του πνεύματος της αναζήτησης και την εμπλοκή του μέσου αναγνώστη στην τεχνολογία, κάτι που δεν ήταν και πολύ συνηθισμένο τότε, γνωρίζουμε ότι οδήγησαν γνωστούς επιστήμονες και εφευρέτες στην υλοποίηση ιδεών που «δανείστηκαν» από τον μεγάλο γάλλο συγγραφέα.
Για παράδειγμα, ο πρωτοπόρος αμερικανός σχεδιαστής υποβρυχίων Σάιμον Λέικ έλεγε ότι πολλές από τις ιδέες του τις είχε δανειστεί από το βιβλίο 20.000 λεύγες υπό την θάλασσα.
Τον ίδιο θαυμασμό γι' αυτό το βιβλίο είχε και ο γάλλος εξερευνητής των βυθών Ζακ Υβ Κουστό. Ο Βραζιλιάνος Αλμπέρτο Σάντος-Ντιμόν, ο οποίος κατασκεύασε το πρώτο επιχειρησιακά πλήρες πηδαλιουχούμενο αερόστατο το 1901 και ένα από τα πρώτα αεροπλάνα το 1906, απέδιδε στον Ιούλιο Βερν την έμπνευσή του γι' αυτές τις εφευρέσεις του.
Ο Ρωσοαμερικανός Ιγκόρ Σικόρσκι συνήθιζε να λέει ότι πηγή της έμπνευσής του για την κατασκευή των ελικοπτέρων του ήταν το βιβλίο του Βερν Ροβήρος ο κατακτητής. Είναι επίσης γνωστό ότι και οι τρεις μεγάλοι πρωτοπόροι της πυραυλικής τεχνολογίας, ο Ρώσος Κονσταντίν Τσιολκόφσκι, ο Αυστρογερμανός Χέρμαν Ομπερτ και ο Αμερικανός Ρόμπερτ Γκόνταρντ είχαν εμπνευσθεί από το βιβλίο του Βερν Από τη Γη στη Σελήνη.
Τέλος, ο αμερικανός εξερευνητής των Πόλων Ρίτσαρντ Μπερντ, επιστρέφοντας από μια πτήση πάνω από τον Νότιο Πόλο, είπε «Ο Ιούλιος Βερν με οδήγησε σε αυτό το ταξίδι», αναφερόμενος στα βιβλία Οι περιπέτειες του πλοιάρχου Χατεράς και Το μυστήριο της Ανταρκτικής.
Πέρα όμως από την επιστημονική απήχηση των βιβλίων του, ο Ιούλιος Βερν είχε επηρεάσει και πολλούς λογοτέχνες, μεταξύ των οποίων οι Γάλλοι Αρθούρος Ρεμπό, Ευγένιος Ιονέσκο, Ζαν Κοκτό και Αντουάν ντε Σεντ-Εξυπερί.

Μοντέλο του αυτοκινήτου αεροπλάνουπλοίου που οδηγείο Ροβήρος στο βιβλίο «Ο κοσμοκράτωρ» (από το Μουσείο Βερν στη Νάντη)
Ο «Μεγάλος Ανατολικός»
Για εμάς τους Ελληνες σημαντικότερη είναι ίσως η περίπτωση του Ανδρέα Εμπειρίκου, ο οποίος όχι μόνο εμπνεύστηκε το οκτάτομο μυθιστόρημα-ποταμό Ο Μεγάλος Ανατολικός από το βιβλίο του Βερν Η πλωτή νήσος, αλλά συμπεριέλαβε και τον μεγάλο γάλλο συγγραφέα μεταξύ των επιβατών του υπερωκεάνιου που έδωσε το όνομά του στο βιβλίο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το πλοίο αυτό δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας του έλληνα συγγραφέα.
Ο «Μεγάλος Ανατολικός» υπήρξε το τελευταίο μεγάλο πλοίο με τροχούς αντί για έλικες και, επειδή δεν είχε επιτυχία ως επιβατηγό, μετατράπηκε σε πλοίο πόντισης καλωδίων και πέτυχε την πρώτη τηλεγραφική σύνδεση Ευρώπης - Αμερικής.
Θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο Ιούλιος Βερν προσπάθησε να κάνει και «πραγματική» επιστημονική φαντασία σε δύο έργα του. Στο πρώτο, το βιβλίο Το Παρίσι στον 20ό αιώνα που γράφτηκε το 1863, όπως και το πρώτο της σειράς «Θαυμαστά ταξίδια», προσπαθεί να φανταστεί πώς θα είναι ο κόσμος ύστερα από 100 χρόνια, ενώ στο δεύτερο, το βιβλίο του Η ημέρα ενός αμερικανού δημοσιογράφου το 2889, που γράφτηκε το 1889, προσπαθεί να φανταστεί πώς θα είναι ο κόσμος ύστερα από 1.000 χρόνια.
Για το δεύτερο είναι πολύ νωρίς να εκφέρουμε γνώμη, μπορούμε όμως να πούμε ότι πολλές από τις προβλέψεις του, όπως για παράδειγμα η εξάντληση των ορυκτών καυσίμων, εμφανίστηκαν σε πολύ συντομότερο χρονικό ορίζοντα.
Για το πρώτο διαπιστώνουμε ότι είχε εκτιμήσει σωστά μερικές από τις συνέπειες της βιομηχανικής ανάπτυξης αλλά, μη γνωρίζοντας επιστημονικές ανακαλύψεις-κλειδιά, έχασε αρκετές άλλες. Αυτό το βιβλίο, που εκδόθηκε μόλις το 1993 για λόγους που εξηγώ στη συνέχεια, είχα την τύχη να το διαβάσω εκείνη την εποχή και πρέπει να ομολογήσω ότι μου έδειξε έναν Ιούλιο Βερν ποιητικό, ρομαντικό και πεσιμιστή, εντελώς διαφορετικό από αυτόν που είχα γνωρίσει στα παιδικά χρόνια μου.
Στο Παρίσι του 1963 κυκλοφορούν αυτοκίνητα που λειτουργούν με πεπιεσμένο αέρα, η πόλη όμως έχει σοβαρό πρόβλημα μόλυνσης της ατμόσφαιρας από τις βιομηχανίες. Οι άνθρωποι έχουν γίνει λιγότερο κοινωνικοί εξαιτίας της εντονότερης εργασιακής απασχόλησης και παρασκευάζονται τρόφιμα από ανόργανες πρώτες ύλες.
Η Γη έχει καλυφθεί από ένα πυκνό δίκτυο καλωδίων που στηρίζει τις εκτεταμένες τηλεπικοινωνίες, με τις οποίες είναι δυνατή η αποστολή εικόνων και το «παίξιμο» είκοσι πιάνων σε διαφορετικά σημεία του κόσμου από τον ίδιο καλλιτέχνη.
Όλες αυτές οι προβλέψεις έχουν γίνει σήμερα λίγο-πολύ πραγματικότητα. Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι ο Βερν «έχασε» πολύ σημαντικές εξελίξεις, όπως τους κινητήρες εσωτερικής καύσης (ο βενζινοκινητήρας εφευρέθηκε το 1876) και τις ασύρματες τηλεπικοινωνίες (τα ραδιοκύματα προβλέφθηκαν από τον Ρόμπερτ Μάξγουελ το 1867 και ανακαλύφθηκαν από τον Ρούντολφ Χερτς το 1887).
Αγνοούσε επίσης τους πυραύλους, αφού η πρώτη πετυχημένη δοκιμή έγινε το 1926, και έτσι στο βιβλίο του Από τη Γη στη Σελήνη εκτοξεύει το διαστημόπλοιο από τη θέση που επέλεξε τελικά η NASA, τη Φλόριδα, και με τη σωστή ταχύτητα διαφυγής, όμως όχι με πύραυλο αλλά με ένα τεράστιο κανόνι σκαμμένο στην πλαγιά ενός βουνού. Πάνω απ' όλα όμως, «έχασε» την ψηφιακή επανάσταση των ηλεκτρονικών υπολογιστών και τον συνδυασμό της με τις ασύρματες τηλεπικοινωνίες, που έχουν διαμορφώσει αποφασιστικά την καθημερινή ζωή μας - κινητά τηλέφωνα, ραδιόφωνο, τηλεόραση.
Εκείνο που εντυπωσιάζει στο βιβλίο Το Παρίσι τον 20ό αιώνα είναι ο πεσιμισμός του Βερν, εμφανέστατος από τη στάση του συγγραφέα να θεωρεί την τεχνολογική επανάσταση αίτιο υποβάθμισης όχι μόνο της καθημερινής ζωής των ανθρώπων αλλά και της καλλιτεχνικής δημιουργίας στη λογοτεχνία, στη μουσική και στις καλές τέχνες.
Δεν είναι λοιπόν καθόλου ακατανόητο το γεγονός ότι ο εκδότης του Βερν απέρριψε αυτό το μυθιστόρημα, λέγοντας ότι δεν θα αρέσει στους αναγνώστες, και προέτρεψε τον νέο (τότε) συγγραφέα να επικεντρωθεί σε βιβλία ανάλογα με το σχεδόν ταυτόχρονο Πέντε εβδομάδες με αερόστατο, συμβουλή που οδήγησε στα υπόλοιπα 53 βιβλία της σειράς «Θαυμαστά ταξίδια».
Ωστόσο η βαθύτερη αντίληψη του Βερν για την εξέλιξη της τεχνολογικής πλευράς του πολιτισμού είναι παρούσα, έστω και όχι τόσο απροκάλυπτα, σε όλα τα έργα του. Το γεγονός αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς, όπως έκανα κι εγώ, διαβάζοντας σε ώριμη ηλικία τα βιβλία του μεγάλου γάλλου συγγραφέα.
Η διαμορφωμένη κοσμοθεωρία που έχει πια αποκτήσει ο καθένας μας σε μεγαλύτερη ηλικία μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την τεχνολογία και την περιπέτεια στις ανθρώπινες καταστάσεις, και τότε αναδεικνύονται ξεκάθαρα η λογοτεχνική αξία αυτών των έργων και η ποίηση που τα διακρίνει.

tovima